Dent – Coast to Coast (8)

Boven op Dent. Links is nog net de steenhoop te zien die de top markeert.

Wit zijn we nog, als we Dent passeren. Dent is de eerste serieuze berg. Een fell, zoals ze de bergen in het Lake District noemen. Met een hoogte van 352 meter en een relatieve hoogte van 175 meter. Dat betekent dat je van de voet van de berg nog 177 meter moet klimmen. En dat klimmen, over een grashelling, gaat gestadig. Wij hebben daar een trucje voor. Als je dat zo mag noemen. Als het echt steil wordt, zoals straks bij de beklimming van Grey Knotts, voorbij de Black Sail Hut, doen we steeds 40 stappen, links, rechts, en nemen dan, op een redelijk mooie plek, een klein pauze. Een redelijk mooie plek is een wat groter vlak, waar je makkelijk kan staan met twee voeten, liefst horizontaal, en een beetje opzij, zodat er nog iemand kan passeren. Soms zijn het 42 stappen als je daar aanlandt, soms 38 stappen, maar altijd rond de 40. Hoe we aan die 40 komen weet ik niet. Of wel, want het was mijn idee om na 40 stappen te pauzeren, en Wilma vindt het ook een mooi aantal stappen. Geen 30, geen 50, maar 40. Ik denk dat het uit mijn onderbewuste gekomen is, uit mijn christelijke opvoeding. Als ik het googel, zie ik dat het getal 40 symbool staat voor een periode van beproeving, voorbereiding en transformatie, en het markeert vaak de overgang naar iets heel nieuws. In de christelijke en joodse traditie staat het getal 40 bijna altijd voor een diepgaand proces van verandering of reiniging. Dat zien we bij de zondvloed met Noach en zijn ark: het regende 40 dagen en 40 nachten om de aarde te zuiveren voor een nieuw begin. Verder trok het volk Israël 40 dagen door de woestijn om volwassen te worden in het geloof. En Jezus vaste 40 dagen in de woestijn ter voorbereiding op zijn openbare taak. Hier komt ook de christelijke vastentijd van 40 dagen vandaan. Ook in het dagelijks leven heeft het getal 40 een speciale lading. Zo wordt 40 jaar gezien als een mijlpaal van volwassenheid en levenservaring ('het leven begint bij veertig', maar sommigen worden nooit volwassen). En een voldragen zwangerschap duurt gemiddeld ongeveer 40 weken. Ik denk dat ik onbewust aan de 40 dagen gedacht heb dat Jezus door de woestijn zwierf. Wat een zware opgave geweest moet zijn. Zoals ook de 40 stappen omhoog de berg op een zware opgave, beproeving zijn. Want ga je eroverheen, die 40 stappen, dan put je jezelf uit. Dat moet je niet doen. Bij 40 stappen, of daaromtrent, is het steeds even rust, even om je heen kijken, hoe hoog je al staat, hoe fantastisch mooi het uitzicht geworden is, want hoe hoger je komt, hoe meer je ziet.

De beklimming van Dent, gestadig.

Maar nu dwaal ik af. Hoewel het wel zo is, dat ik aan die 40 dagen door de woestijn gedacht heb. Op een gegeven moment kwam die onbewuste gedachte bovendrijven. Maar het is dus nog veel groter, de symboolwaarde van dat getal. Ik denk nu ook aan de 40 dienstjaren, waarna iemand gemiddeld met pensioen gaat. Dat zijn ze bij Google vergeten. Misschien omdat Amerikanen (die Google bedacht hebben) veel langer werken dan 40 jaar en vooral presidenten, die daar ook veel te oud en seniel zijn als ze aan de macht komen en de hele wereld naar de knoppen helpen. Ook presidenten, en het zijn altijd mannen, van andere landen. Veel te oud en seniel. Of sowieso seniel. Is dat wat macht met je doet? Is macht gekmakend? Maar nu dwaal ik nog verder af. Want ik zei dat we nog wit zijn als we Dent passeren. Het is de eerste dag van de tocht die voor ons ligt, van 16 dagen, een veelvoud van 4, met 4 als een tiende van, ook weer, 40. Een tocht van 323 kilometer, afgerond 320. Ook een getal dat deelbaar is door 4 en 40 en deelbaar door 16 dagen 20 kilometer per dag oplevert. In die 16 dagen met iedere dag 20 kilometer in de soms bloedhete zon zonder ook maar een spatje schaduw zullen we minder wit worden, niet alleen in ons gezicht, want, omdat we van west naar oost lopen en de zon de meeste tijd ten zuiden van ons staat en we de rest van ons lichaam zoveel mogelijk bedekken of insmeren, zal onze rechterhand, zo constateren we als we voorbij de helft zijn, bruiner zijn dan de linkerhand, ook omdat de rechterhand meestentijds op de enige wandelstok steunt die we met ons meevoeren. Of die óns met ons meevoert.

Terugkijken vanaf Dent. Links vooraan het dorp Cleator, in de verte de Ierse Zee.

Constateringen en gedachten, en het is omdat je wandelt en nergens anders aan hoeft te denken, dat je telt, de stappen die je maakt, rustig de berg op, één twee drie vier vijf zes zeven acht negen – ik zet er geen komma's tussen want dat gaat te langzaam – tien elf twaalf dertien veertien vijftien zestien zeventien achttien negentien twintig eenentwintig tweeëntwinting drieëntwintig – rustig die stappen blijven nemen – vierentwintig vijfentwintig zesentwintig zevenentwintig achtentwintig negenentwintig dertig eenendertig tweeëndertig drieëndertig vierendertig vijfendertig zesendertig zevenendertig achtendertig negenendertig veertig, en stop, pauze, dat je om je heen kijkt voor dat uitzicht, en dan plotseling ook die handen ziet, dat verschil. Maar dat was nog niet toen we Dent op liepen. Pas veel verder, ergens tussen de korenvelden, over de helft, de helft van de Coast to Coast, op vlak terrein.

Rechts is bruiner. Je ziet het nog een beetje. De foto is 20 dagen na aankomst
in Robin Hood's Bay genomen.