zaterdag 10 februari 2024

Onderweg naar de Great Hangman – South West Coast Path (42)

De Great Hangman.

Niet dat we ons echt moesten afbeulen om er te komen, want de tocht ernaartoe was een waar genoegen. Maar eerst zouden we nog een riviertje passeren en dan nog een klim en dan nog een beekje en nog een klim, maar dan zou de Great Hangman wel in zicht komen. Majestueus. Als een olifant.

Maar nu daalden we af naar het riviertje de Heddon. We waren er gekomen over een smal pad langs de zijkant van het klif.


Het pad ging de bocht om en we kwamen vol op de wind te hangen. De wind die door de cove gierde.


Die ochtend waren we uit Lynmouth vertrokken. We hadden het pad genomen dat zigzag onder en over The Lynton & Lynmouth Cliff Railway loopt, de treintjes nog eens op en neer zien gaan en waren via de North Walk en daaropvolgende gemakkelijke paden door de Valley of Rocks gewandeld. Bitumen paden. Hoe bestond het! Dat maakte die ruige Valley of Rocks toch meer een toeristische attractie. Met werkelijk indrukwekkende rotsformaties, maar je kon er vanaf de parkeerplaats met een rollator tussendoor lopen.

Bij die berg aan de overkant moesten we het bovenste pad hebben.

Maar nu, nu we het riviertje de Heddon naderden, begon het allemaal weer wat spannender te worden, was het weer echt het ongeplaveide kustpad waar we overheen liepen. We kwamen aan bij een bemoste brug en alles, de weg ernaartoe, het hele landschap langs dat kabbelende water, de bosjes, de bomen, het klopte, het was meer dan idyllisch. Arcadisch bijna. Als je verder stroomopwaarts ging, kwam je bij de Hunters Inn, waar Christine en Roland overnacht hadden, een landhuis van de buitencategorie, van de National Trust, zoiets als bij ons Natuurmonumenten.


Maar wij gingen de brug over en daarna ging het rustig schuin omhoog, weer richting de zee, de cove uit, brug en rivier achterlatend, om bovenaan weer op het klif te komen, of beter gezegd, weer zo'n pad langs de zijkant ervan. We moesten maar niet naar beneden kijken. 

Hier zijn we op dat bovenste pad.


We zagen schapen die helemaal niet bang waren, ze hadden nog een puntje gras gevonden hoog boven de zee en daar gingen ze nu lekker liggen, tegen het randje. Toen we ze voorbij waren kwam heel in de verte de Great Hangman in zicht. Als een slapende reus.



We doorsneden een veld met alleen maar varens, en als je omkeek waren ze nog mooier, die varens, met de zon erop. Ze hadden de kleur van de herfst. Bij de Great Hangman had je dat ook, maar dan wat hoger, een bult van varens. Het is het hoogste klif van Engeland, 1044 voet (of 318 meter). Vandaar natuurlijk ook dat hierbovenop een hele grote steenhoop is, waar iedereen een steen(tje) op legt. Er is ook nog een Little Hangman, maar dan ben je al bijna bij Combe Martin.

woensdag 24 januari 2024

Cawsand en Kingsand – South West Coast Path (41)


Net om de hoek bij Rame Head, met die kapel en de pony's, liggen Cawsand en Kingsand. De plaatsjes liggen tegen elkaar aan en je loopt zo van het ene in het andere. Door hun strategische ligging aan de Plymouth Sound waren het in de 18e en 19e eeuw beruchte smokkelaarsnesten.


De dorpjes zijn een verademing om doorheen te lopen. En alles wat je nodig hebt is er: een pub, een ijskraam, een winkel om schepjes en emmertjes te kopen voor op het strand en een postkantoortje. Ik weet niet of er nog een bakker, een groenteboer en een slager zijn, maar je kunt er in ieder geval een cornish pasty krijgen,* en daar zit alles in, aardappelen, groente en vlees, of met zonder vlees, omhuld door bladerdeeg, zoiets als de loempia bij ons bij de chinees.


Er is een gebouw met een toren, het Rame Institute,** en ergens bij een raam zit iemand te schrijven. Het is er rustig genoeg voor. Er gaat een veerboot naartoe vanuit Plymouth, maar druk zal het er nooit echt worden.


Tot slot nog een filmpje van hoe het er kan stormen, bij Cawsand en Kingsand – de vredigheid houdt ergens op:


* Bij The Halfway House Inn kun je ze aan het raam kopen.
** Een gebouw met een lange geschiedenis, dat al veel stormen doorstaan heeft. De naam van het gebouw doet denken aan een wetenschappelijk instituut, maar eerst was het een cottage en toen een teashop en teahouse en daarna een verenigingsgebouw van de gemeente, een dorpshuis, zogezegd. Bij een storm in 2014 raakte het gebouw ernstig beschadigd. Nadat de schade was hersteld werd het een zaal voor bruiloften en partijen.

vrijdag 12 januari 2024

'Storm in a Teacup', Watermouth Cove – South West Coast Path (40)

In de Teacup.

Bruiden en bruidegommen die hier suppend de baai binnendrijven en elkaar dan trouw beloven, op een van die strandjes hier. Je kunt het je wel voorstellen. Watermouth Cove is een plek die overloopt van de romantiek. Maar dan moet het wel mooi weer zijn.

Er zijn foto's van deze baai waarop je je in Thailand waant. Maar het blijft ook de noordkust van Devon. En naar het weer te oordelen is dat deze wandeldag het geval. Al maakt de regen, in die baai met al die bootjes, waarvan er één bewust een bestemming op het droge gevonden heeft, het toch ook wel weer heel intiem.

Rechts de Teacup.

Christine en Roland, waarmee we die ochtend vertrokken waren uit Combe Martin [uitspraak: koom maa.tn], wezen ons erop, dat je daar een bootje hebt waar je, naar goed Engels gebruik, thee kan drinken. Een mooie plek dus om de wandeling voor eventjes te onderbreken en aan boord te gaan.


Wat plaatjes van het internet van hoe het hier ook kan zijn:





Klik hier voor meer informatie over boatcafé Storm in a Teacup.

donderdag 28 december 2023

Tegeltableau met antwoorden

Het kan snel gaan, met het vinden van de oplossing. Op mijn vraag wie bovenstaand tegeltableau gemaakt heeft (zie het bericht op huizezeezicht.nl van gisteren), kreeg ik via Facebook al snel antwoord van André Groeneveld*: 'Het betreft een tegeltableau van ontwerper/kunstenaar M.F. Kamenka uit de periode 1950-1974 (ik schat het tableau van jou uit de jaren 50-60). Zie ook dit andere tableau...'

En dan volgt (een deel van) een afbeelding van een Hollands landschap met molen en ophaalbrug met dezelfde handtekening. We zien dat deze tegeltjes ook in eenzelfde soort houten lijstje zijn gevat. Mooi dat we nu weten door wie en wanneer het tegeltableau gemaakt is. Waarvoor veel dank!

Van M.F. Kamenka vind ik verder niets op internet. Maar wie weet wat er nog boven water komt.

* André Groeneveld is curator van het Zuiderzeemuseum te Enkhuizen en al jaren actief als samensteller van tentoonstellingen in het Katwijks Museum.

woensdag 27 december 2023

Tegeltableau met vragen


Het is niet groot, dit tegeltableau: 17 x 24,5 cm, en de tegeltjes zelf meten 7,5 x 7,5 cm. Ze zijn in een houten lijstje gevat en met cement gevoegd. Niet groot maar prachtig mooi. Ik kan er uren naar kijken. Dat straatje voor de kerk, die mensen op stoelen voor hun huis, dat zonnescherm met een knik voor het raam. Een zomers buurtje in Katwijk. Ik kreeg het cadeau van m'n ome Willem, uit Texel.

Maar nu is de vraag: wie heeft dit kunstwerkje gemaakt? Waar is het gebakken? Links in de hoek staat een naam: Famenta? Of staat er iets anders? Wat opvalt is dat de kerk, de Oude Kerk in Katwijk aan Zee, al de toren heeft van na de oorlog.* Maar het straatje is nog oud, met huizen van voor de oorlog. Hoe heet dat straatje? Dat zou ik allemaal willen weten. Is het tegeltableau gemaakt naar een foto? Misschien dat er antwoorden op komen, via dit blog. Kortom: wat is de achtergrond van dit plaatje?

* De Duitsers hadden de toren eraf laten halen zodat de Engelsen hem niet zouden zien als oriëntatiepunt. Na de oorlog is er bijna naadloos een nieuwe toren op gezet, die iets slanker is dan de oude.

donderdag 21 december 2023

De Avon – South West Coast Path (39)

De riviermonding van de Avon tussen Bantham en Bigbury-on-Sea. 
 
Met de sloep staken we de rivier de Avon over. Niet die beroemde waar Shakespeare aan woonde, in Stratford-upon-Avon. Toch heten ze allebei Avon, deze rivieren. En behalve deze twee zijn er nog zeven Avons. In totaal negen, in het Britse rijk: vijf in Engeland, één in Wales en drie in Schotland. Hoe kan dat? Negen rivieren met dezelfde naam? Misschien omdat avon een Oudengels (en Welsh) woord is voor rivier. Avon komt van het Oudengelse en Welshe abona. Dus zo'n rivier heet gewoon naar zichzelf, naar wat het is, een rivier. 

De rivier de Avon bij Bantham.

zaterdag 25 november 2023

Naar Bantham langs Burgh Island en over de Avon – South West Coast Path (38)

Uitzicht vanuit onze kamer in The Sloop Inn. In de verte Burgh Island.

Op naar Bantham! Bantham, waar we zouden overnachten in The Sloop Inn. Met vanuit onze kamer een prachtig uitzicht over de rivier de Avon, met rechts van de riviermonding Burgh Island, dat door een zandbank verbonden is met het land. Burgh Island, waar je met tractoren op hoge wielen door het water kan als de zandbank er niet is, een gek gezicht, een soort karren op stelten. Er zijn spannende filmpjes van op YouTube, waarin je ze met stormachtig weer bijna in de golven ziet verdwijnen.

Burgh Island, met een over the top art-decohotel, wat voor Agatha Christie* een tweede thuis was en waar zij twee van haar romans schreef (lees ik op de site van het hotel), romans die tegenwoordig worden vernacheld door sensitivity readers – van kunst blijf je af! Maar zij blijft inspireren.** Er is ook nog een oeroude kroeg, de Pilchard Inn, uit 1336.


Burgh Island, met links voor de zandbank het Burgh Island Hotel
en rechts daarvan de Pilchard Inn.

Agatha Christie.

We hadden er allemaal geen tijd voor, zagen nog wel in de verte dat hotel en die kroeg en hoe de zandbank onder water begon te verdwijnen – dat zouden we allemaal niet halen. Omdat we de veerboot moesten hebben naar Bantham, die maar tot vijf uur zou varen. En we móésten over, omdat Bantham en The Sloop Inn aan de overkant lagen...

... aan de overkant van de Avon. Dat stukje naar de rivier was meer dan mooi, met nog een mooi huis met een meer dan mooie tuin, en een mooi strandje, met een bord en een bel, om de veerboot op te roepen. Een sloep. Vanzelfsprekend. Het had wel wat, om zo over te varen in deze meer dan romantische setting.



Later zagen we dat de rivier gewoon opdroogde in de avond en we er zo, nou ja, zo, over- of doorheen hadden kunnen lopen.

De opgedroogde rivier.

Bantham, wat een prachtige plek ook weer, om te verblijven, om te wonen, te leven. Je zal hier toch een beetje mensen over mogen zetten als dagbesteding.

* De cijfers op de Wikipediapagina over Agatha Christie zijn meer dan interessant en ongelofelijk: zou je alle 3,2 miljard boeken die wereldwijd van haar verkocht zijn in treinwagons laden, dan zou het bijna 9 uur duren voordat alle treinwagons voorbijgeraasd zijn.

** Op 21 november jl. stond er in de Volkskrant nog een heel artikel over hoe het komt dat er vandaag de dag nog steeds nieuwe films, series en voorstellingen van Christies werk verschijnen: Al wéét je wie het gedaan heeft, de detectives van Agatha Christie blijven boeien. Hoe kan dat?

zaterdag 11 november 2023

Door de Erme – South West Coast Path (37)

Het uitstippelen van een reis is niet eenvoudig. Niet alleen wat betreft het vinden van een slaapplaats. Er dient ook rekening gehouden te worden met de waterstanden.* Zo zouden we veel te vroeg bij de rivier de Erme zijn, of te laat, het is maar hoe je het bekijkt. Als we er aankwamen, aan het einde van een wandeldag, zou het hoogwater zijn. Dan moesten we wachten tot later op de avond om erdoorheen te kunnen waden, maar was je erdoorheen, dan was er vervolgens geen enkele overnachtingsmogelijkheid aan de overkant, of je zou je tentje moeten opzetten op het strandje langs de rivier. Voor een gerieflijker slaapplek, met een echt bed, zou je na de rivier een hele dag moeten lopen om bij de volgende B&B te komen. Maar na de avond volgde de nacht. Dus stak je in de avond over, dan betekende dat dat je midden in de nacht over het kustpad moest lopen. Dat was niet verstandig.

Met Phil en Jayne, onze vrienden van de eerste B&B hadden we daarom afgesproken dat zij ons aan het eind van de eerste wandeldag zouden ophalen bij de Erme-rivier en de dag erna aan de overkant daarvan zouden afzetten. We zouden de rivier dan laten voor wat-ie was en er niet doorheen waden.

Maar het zou anders gaan, want Phil had een plan. Hij zou ons wel aan het eind van de eerste dag vóór de Erme ophalen, maar ons ook de dag erna weer vóór de Erme afzetten. Om 8.48 uur zou het namelijk laagwater zijn.

Een mooi gebouwtje aan de Erme bij aankomst. Hier staat het water nog hoog.

Alles voor de beleving! Zodat we later konden zeggen dat we op de route van het South West Coast Path bij de rivier de Erme waren aangekomen en daardoorheen moeste waden. Zoals dat hoort.

Om bij de doorwaadbare plek te komen, moeten we eerst hierdoorheen.

En dan over het zand.

En zo gebeurde. We stonden die dag vroeg op. Namen alvast afscheid van Jayne, die thuis bleef, en werden daarna door Phil naar de rivier gereden. We namen afscheid op de parkeerplaats en liepen het paadje af naar de rivier, die gekrompen was tot een klein stroompje. Bij de eerste plek waar we het probeerden, stond het water te hoog. Dat ging niet. Maar Phil was al huiswaarts gekeerd, dus we konden niet terug, we moesten door – een lichte paniek maakte zich van ons meester –, we moesten een plek vinden om de rivier over te steken. Iets hogerop proberen dan maar. Daar lukte het. Natuurlijk lukte het, anderen was het ook gelukt, dus ons ook. 

Hier zijn we al aan de overkant.

Net als Stephan, die Duitser, die gisteravond laat nog bij Phil en Jayne in de B&B was gearriveerd. Toen stond het water hoog, uren had hij aan de kant gezeten, gewacht, tot er, heel toevallig, iemand op een supplank voorbij kwam, eerst ging zijn rugzak over, en toen nam hijzelf plaats achter de supper. Over de Erme. Waarna hij ook nog dat hele stuk moest lopen naar de B&B.

De drooggevallen Erme. Het uitzicht naar zee.


Nog een laatste blik over de riviermonding.

Wat een plek was dit. Al dat groen langs de kanten, de boomstronken, het wier. De strandjes met hun uitlopers, de verborgen paden naar opzij het land op. We laten het allemaal weldadig op ons inwerken. Een uitgelezen filmlocatie. Zo blijkt. Want er zijn hier nogal wat films opgenomen. Onder andere Sense and Sensibility, naar het boek van Jane Austen. In de trailer van de film is de monding van de rivier twee keer te zien.

* Zowel hoog- als laagwater kan van belang zijn. Soms gaat een veerboot niet omdat het water te laag staat, zoals het geval is tussen Instow en Appledore.

Het bord met de getijdentabel.

De getijdentabel.