Heel even Engelsen – South West Coast Path (85)

Jane en Peter demonstreren hoe je een bergbeklimmersuitrusting omdoet.

In Padstow komen we terecht in een inspirerende omgeving. De B&B waar we verblijven, vier nachten, staat vol boeken en overal waar je kijkt, ook in de badkamer, hangen foto's waarop de bewoners van het pand aan het bergbeklimmen zijn, langs steile wanden in Zwitserland, of skiën of kanoën. Boven in het trapgat hangt nog een oud model lange latten en in de woonkamer staat opzij van de crapauds een keur aan spiritualiën opgesteld. De kappen van de schemerlampen hangen er scheef op hun standaards.

Foto's in de badkamer.

De woonkamer is op de eerste verdieping en heeft een erker die uitkijkt op de haven. Daarboven hebben wij onze kamer en suite waar alles roze is geverfd, met boven de erker zo'n balkonnetje waar net twee bistrostoeltjes passen, om van hetzelfde uitzicht als uit de woonkamer te genieten maar dan wat hoger.

De Padstow Ukelele Band.

In de ochtend dalen we de trappen af naar helemaal beneden, waar de eetkamer is met daarachter een keukentje. Ook langs de traptreden is ruimte voor boeken.

Het stel is al aardig op leeftijd, hij nog wat ouder dan zij. Hij loopt met een stok. De dag van ons vertrek hoopt hij negentig te worden en in de dagen erna willen ze een nieuwe pup ophalen. Op de site van de B&B staat een foto van hun vorige hondje, Fitou. In het keukentje maakt zij ons ontbijt klaar, het warme gedeelte. Het koude dat voorafgaat, de serials met yochurt of melk en fruit, staat al op tafel. Hij komt ons daar vergezellen met zijn verhalen.

Peter op wat jongere leeftijd met bergbeklimmersuitrusting.

Op een van die ochtenden aan de eetkamertafel vertelt hij, zo tussen neus en lippen door, dat hij in september de dakgoten maar weer eens moet gaan schoonmaken. Ik zeg: 'Man, je bent bijna negentig, hoe wil je dat doen!' 'Nou, dan doe ik een touw om m'n middel en klim ik op het balkonhekje en dan ga ik zo de dakgoot in.' Vervolgens krijgen we van de twee een demonstratie van hoe je dat allemaal vastmaakt, die touwen. 

Ons balkonnetje is net zo groot als bij de buren, met net zo'n balkonhekje.

De roze kamer.

Zij zit in een ukeleleband, de Padstow Ukelele Band, die iedere woensdag in een andere pub bij elkaar komt. Dan zijn wij er toevallig ook, met als opdracht alle nummers te filmen en op te nemen. Als dank voor de genoten gastvrijheid. Deze woensdag is het toevallig de pub hier om de hoek, The Old Custom House. Het is de pub waar we die ober hebben gezien die alles uit zijn handen liet vallen omdat er een klant met een hond binnenkwam en de laatste, 'onze trouwe Engelse viervoeter', met voorrang geholpen diende worden. De ukeleleband zamelt geld in voor een reddingshelikopter. Op tafel staat een collectebus om het in de doen.

Op de laatste dag dat we bij Jane en Peter logeren, voordat we uit eten gaan in het dorp, worden we uitgenodigd voor een aperitief en mogen we voor het eerst echt plaatsnemen in het heilige der heilige, de woonkamer met erker. We nestelen ons in de witleren crapauds. In de boekenkasten naast de haard zien we een reeks bordeauxrode boekjes met alle toneelstukken van Shakespeare, een paar planken daaronder Kobbé's Complete Opera Book, Analyses of Musical Classics, The Illustrated Dictionary of Unfamiliar Words en Phrases & Sayings van Nigel Rees, alles over taal en toneel. Of we een gin-tonic lusten. Geen idee hoe dat smaakt, maar vooruit, de vraag maakt nieuwsgierig, en het is heerlijk, het sprankelt in het glas. Sparkling zeggen zij. Het is voor het eerst dat we deze nationale mix tot ons nemen. Nu zijn we, heel even, Engelsen.

Tweede praatje over het kustpad in het Duna-atelier

Afgelopen donderdag was het zover, m'n tweede praatje over het South West Coast Path. Eigenlijk derde, want ik had het eerste praatje al een keer herhaald. Dat was drie weken geleden. Dus als je dat had meegemaakt, kon je bij dit praatje naadloos aansluiten. Maar dat hoefde niet, want je hoefde deel één niet gezien of gehoord te hebben om deel twee te kunnen volgen en de magie van het kustpad over je neer te laten dalen. Waar schrijvers en schilders hun inspiratie vonden, waar het soms steil omhoog gaat en ook weer omlaag, waar hele brokken land in zee verdwijnen en soms ook een ijscowagen, maar de sea-tractor de golven wonderwel trotseert op weg naar Burgh Island. Brittannia rule the waves!

Daarover en over nog veel meer mocht ik vertellen in dat prettige zaaltje aan zee, dit keer tussen de schilderijen van Natalia Dik. Het hangt er vol van en ze zijn prachtig. Gaat dat zien, nog tot en met 15 november in het Duna-atelier.

Alle aanwezigen en alle mensen die mijn optreden mogelijk hebben gemaakt, heel hartelijk bedankt!

Met dank aan Maarten van Rijn voor de mooie foto's, ook buiten, in de 'zomeravond' van 15 oktober.

Wandelen langs het South West Coast Path, deel 2 – lezing op donderdag 15 oktober in het Duna-atelier

Zet alvast maar in je agenda!

Ook in dit tweede deel van Wandelen langs het South West Coast Path is het opnieuw genieten van de belevenissen van Wilma Overdevest en Leendert de Vink. We lopen met ze mee, helemaal tot aan het eind van dit 1014 kilometer lange kustpad. Een pad dat langs hoge kliffen voert die niet zonder gevaar zijn. Er breken brokken af en er verdwijnt ook een ijscowagen in zee. We komen langs bijzondere plekken, waar tal van beroemdheden hebben vertoefd, en gaan op zoek naar een geheimzinnig landhuis. En heeft u weleens gezien hoe de binnenkant van een Engelse brievenbus eruitziet? En wat daarbovenop zit? Wat is het dat Engeland en de Engelsen zo bijzonder maakt. Leendert komt daarover vertellen en vertoont er de mooiste foto's bij. Dat wordt weer een avond heerlijk genieten van prachtige reisverhalen.

Tijd en plaats: donderdag 15 oktober om 19.30 uur in het Duna-atelier in Katwijk, tegenover de vuurtoren. Ga naar de website van het Duna-atelier voor alle details.

Toegang: gratis.

Kom op tijd als je erbij wil zijn!

...en nog veel meer mooie plaatjes.

De kaart, de lijn en het potlood (2) – South West Coast Path (84)

 

Goed dat we dat stempotlood nog bewaard hadden. We hadden er zelfs drie, van toen je, in coronatijd, vermoed ik, je stempotlood altijd mee naar huis mocht nemen, om besmetting te voorkomen. Ik mag misschien wel verklappen dat we die stempotloden altijd en helemaal expres daarvoor bewaard hadden, ze lagen gewoon klaar, in ieder geval één, en dan een reservepotlood en nog een reservepotlood – beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald. Belangrijk, en nu nog belangrijker, want de lezing kwam eraan, deel 2 (twee!), over het South West Coast Path, waarin we dat langeafstandspad helemaal uitlopen. En zolang die lezing nog ver weg was, hoefde die kaart ook niet verder ingekleurd, was het idee, misschien. Want het is natuurlijk een grove nalatigheid en tekortkoming, om als je een pad uit loopt op 13 juli 2025, dan niet gelijk even die kaart van de wand te halen, de lijst te verwijderen, de spijkertjes waarmee de lijst aan de achterkant vastzit, het glas eraf te halen en dan verder in te kleuren. Dat kan al in de dagen na thuiskomst. Maar o jee, al die tijd niet gedaan, verslonsd. Waren we zo lui geworden? Zo laks? Maar nu moest het gebeuren, en het is gebeurd, voor de lezing van 15 oktober aanstaande, in het Duna-atelier, dat onvolprezen zaaltje aan zee, of moet ik zeggen: zalige zaaltje aan zee? Dan hebben we meteen een mooie allitererende drieslag te pakken. Een lezing over de voltooiing van het South West Coast Path, met veel nieuwe en spannende verhalen. Meer reclame kan ik voorlopig niet maken. Maar dat het een spektakel wordt, is zeker. U moet gewoon komen! En dat zeg ik dan allemaal terwijl we de officiële aankondiging nog moeten krijgen.

Lees hier De kaart, de lijn en het potlood (1) – South West Coast Path (46).

The Happy Huts in Wells-next-the-Sea

De tweede, door Colin Moore. 

Voor 35 tot 75 pond kun je ze huren, voor een dag, en wil je ze kopen voor altijd, dan tel je er 75.000 tot 80.000 pond voor neer. Dat lees ik ergens op internet. Jan kwam ermee, dat z'n broer daarlangs gekomen was op een reis door Norfolk, die bult aan de oostkust van Engeland. Hij liet een foto zien. Ik vertelde dat ik daar een ansichtkaart van had, en nog een. Gekocht met een tussenpoos van toch zeker tien tot vijftien jaar. Pas geleden ontdekte ik dat ik die kaarten allebei zonder dat ik het in de gaten had gehad dicht bij elkaar had uitgestald. Wat dat te betekenen had...

De eerste, door Margaret Heath.

De eerste had ik gekocht bij Ikea, in een setje van vier: kaarten met strandhuisjes en bootjes, in oorsprong grote gicléeprints aangeboden door de kunstenaar zelf en daarna nog eens als klein drukwerk verkocht bij het Zweedse meubelwarenhuis. Een leuke kaart van strandhuisjes op palen met dennenbosjes erachter, gemaakt door Margaret Heath. Tegenwoordig wordt het setje op Ebay aangeboden voor 5 pond. Dat valt nog mee.

De tweede kocht ik jaren later in Edinburgh bij een zaakje met aparte kunstkaarten, The Bay Tree Company op Bruntsfield Place 110. Een wat wildere afbeelding, gemaakt door Colin Moore, van dezelfde kant bekeken als die van Margaret Heath.

Margaret Heath in de linkerbovenhoek en Colin Moore in de rechterbenedenhoek.

Zonder dat ik me ervan bewust was geweest dat het hier om dezelfde plek ging, die van The Happy Huts in Wells-next-the-Sea, had ik ze een meter van elkaar uitgestald, de een op m'n bureau en de ander tegen het broodtrommeltje van m'n opa en naast een foto van Zorro op een soort van bijzetbank-tafel. Daar stonden ze alweer een paar jaar, tot het me pas onlangs opviel, en ik de bevestiging daarvan kreeg toen ik de teksten op de achterkanten bestudeerde.

Wat is dat met het hoofd, wat is dat met het geheugen dat dit gebeurt? Je kan in ieder geval constateren dat de aantrekkingskracht tot het plaatje, de plek, het onderwerp, in al die jaren onveranderd is gebleven. De hoogste tijd om er eens poolshoogte te gaan nemen.

Wandelen langs het South West Coast Path, deel 1 – lezing op donderdag 24 september in het Duna-atelier

Wegens groot succes herhaald!

Altijd al eens langs de mooie kust van Zuidwest-Engeland willen wandelen? Sinds het boek Het zoutpad van Raynor Winn verschenen is, heeft iedereen er wel over gehoord: het South West Coast Path. Het is het bekendste en uitdagendste langeafstandspad dat er bestaat. Meer dan duizend (1014) kilometer tussen Minehead en Poole.

Wilma Overdevest en Leendert de Vink liepen er in de afgelopen jaren al zo'n 700 kilometer van. Hun belevenissen en observaties lezen we op Huize Zeezicht. Over de meest idyllische plekken tot stukken waar het echt afzien is, met alle typische Engelse eigenaardigheden daartussendoor. Leendert komt daarover vertellen en vertoont er de mooiste foto's bij. Dat wordt een avond heerlijk genieten van prachtige reisverhalen. Grote kans dat u zelf ook de wandelschoenen wilt aantrekken.

Deze lezing is een herhaling van de lezing die al eerder (in 2024) is gegeven.

Tijd en plaats: donderdag 24 september om 19.30 uur in het Duna-atelier in Katwijk, tegenover de vuurtoren. Ga naar de website van het Duna-atelier voor alle details.

Kom op tijd als je erbij wil zijn!

Nagenieten of voor het eerst genieten – schrijfster Nel van Duijn geïnterviewd door Adri van Beelen

Vanavond even gebeld hoe ze het gevonden heeft, haar optreden.

'Heel leuk, heel gezellig. In het begin moest ik even wennen, maar toen we eenmaal op gang waren had het best nog wel een kwartiertje langer mogen duren van mij. En nu zit ik te denken van dit had ik nog kunnen vertellen en dat, en daar hebben we het niet over gehad en... Maar de mensen hebben wel af en toe gelachen, en daar gaat het om.'

 

Vanmiddag werd schrijfster Nel van Duijn door Adri van Beelen geïnterviewd over haar boek Een omgekeerde borstrok, waarmee zij op 92-jarige leeftijd debuteerde.

Met dank aan de mensen van het Duna-atelier en Cultuurhuis Planck: Lia, Nel, Agnes, Arend en wie ik nog vergeten ben, die dit allemaal hebben georganiseerd, en Maarten voor de prachtige film van het gesprek – heel waardevol – zodat we er allemaal nog eens van kunnen nagenieten. En dank ook aan het publiek natuurlijk, dat er in zo groten getale op afgekomen was.

Interview met schrijfster Nel van Duijn (94) door Adri van Beelen

Hoe was het om op te groeien in een tijd waarin je een dubbeltje in de gasmeter moest doen om 's avonds te kunnen lezen? En hoe beleefden Katwijkers de oorlogsjaren? Cultuurhuis Planck organiseert op 4 september in het Duna-Atelier in Katwijk een bijzondere middag met de 94-jarige schrijfster Nel van Duijn. In gesprek met Adri van Beelen vertelt zij over haar leven en haar boek Een omgekeerde borstrok.

Dat herinneringen aan het Katwijk van vroeger nog altijd aanspreken, blijkt uit het succes van haar boek, waarvan begin dit jaar al de derde druk verscheen. Nel groeide op tijdens de oorlogsjaren en maakte het Katwijk van toen van dichtbij mee. In Een omgekeerde borstrok beschrijft zij het dagelijks leven in het dorp, de oorlogsjaren, haar werk in het Zeehospitium en Hotel Noordzee, en de vele mensen die haar pad kruisten. Met herkenbare verhalen, kinderversjes en foto's schetst zij een levendig beeld van bijna een eeuw Katwijkse geschiedenis. Tijdens deze bijzondere middag deelt zij haar herinneringen en gaat zij in gesprek over een leven vol verhalen.

Vanaf 14.00 uur ben je welkom voor een kop koffie of thee in het Duna-Atelier. Om 14.30 uur begint het gesprek tussen Nel van Duijn en Adri van Beelen, dat duurt tot ongeveer 15.15 uur. Na het interview is er gelegenheid voor het publiek om vragen te stellen. Ook is er na afloop gelegenheid om het boek aan te schaffen.

Het Duna-Atelier vindt u onderaan de boulevard op het plein tussen de vuurtoren en het strand in Katwijk.

Aanmelden is niet nodig en de toegang is gratis.

Eerst komen we nog door deze idylle – Coast to Coast (11)

Voordat we het paradijs in lopen, komen we eerst nog door deze idylle. Dat is nog voor Ennerdale Bridge. Een landschap van valleitjes en stroomtjes en schapen die je aankijken. Het is er zo zomers, dat je alles vergeet.

Het is na Dent, de eerste berg die we over zijn gegaan. Veel wandelaars raken in de afdaling ergens bij een viersprong de weg kwijt, in zoverre dat ze in plaats van fijn een kleine omweg te nemen door een bos met hoge bomen, gaan afsnijden en op een steile helling met doornstruiken terechtkomen. De vuurproef.

Ze doen dat niet expres. Eigenlijk komt het doordat er op dit punt bordjes ontbreken en je aangewezen bent op je app. De app wijst ons door het bos. Misschien dat de bordjes ontbreken omdat hier alles mag, je kan elk pad nemen dat voor je voeten komt. Wij zijn wel blij met de route door het bos.

Na de valleitjes en de stroompjes en de schapen die je aankijken, is het nog een klein stukje en dan ben je bij Ennerdale Bridge, de opmaat to the Lakes!

Ennerdale Bridge – Coast to Coast (10)

Nadat we aan het eind van onze eerste wandeldag hebben ingecheckt bij The Shepherds Arms Hotel in Ennerdale Bridge gaan we gauw weer terug naar de beer garden van The Fox and Hounds Inn waar we net zijn langs gekomen. De pub was ons de avond ervoor nog aangeraden door Frank Bowler, de organist van St Bees Priory. Time flies.

Het veld met picknicktafels en oranjerode parasols ziet er gezellig uit vanaf de brug over de Rowland Beck. De beek loopt achter de biertuin langs. Het is er zomerser dan ooit, zo tussen de bergen rondom. Maar wat het plaatje compleet maakt, en het staat ook op de parasols te lezen, is dat ze hier bier van Wainwright hebben, een 'Refreshingly rewarding crafted golden beer' met een percentage alcohol van slechts 4.1% – precies goed. We moeten alleen nog even naar binnen om het te halen.

Thuis heb ik nog een lege fles met hetzelfde plaatje als etiket uit een bierpakket van kleine Engelse brouwerijen dat ergens voor coronatijd te koop was bij de Lidl. De verschillende smaken wisselde ik destijds uit met mijn collega Bernie, die het ook in huis gehaald had en er als Engelsman vanzelfsprekend beter in thuis was dan ik. Het bier dat ze naar Wainwright genoemd hebben, kwam toen natuurlijk ook al als beste uit de bus en het is bijzonder om het hier nu in het echt, op de plek waar het gebrouwen wordt te drinken. En getapt te zien worden. Zonder schuim tot ver onder de rand. We lopen er voorzichtig mee naar buiten.

Hoe ver je kijken kan – Coast to Coast (9)

Het uitzicht vanaf Grey Knotts. In de verte de Ierse Zee en in ieder geval de kust van
Dumfries and Galloway, een van de 32 'council areas' van Schotland. Daarvoor twee
meren: Buttermere, waar aan de rand de bomen in het water staan, en daarachter
Crummock Water. De donkere berg links vooraan is Haystacks, waar in 1991 aan
de oever van een meertje dicht bij de top de as van Wainwright is verstrooid. Zo zou
hij voorgoed deel uitmaken van zijn geliefde landschap. De wens daartoe uitte de
schrijver al in 1966 in zijn boek Fellwanderer. The Story Behind the Guidebooks
(Kendal: Westmorland Gazette): 'Every day that passes is a day less. That day will
come when there is nothing left but memories. And afterwards, a last long resting place
by the side of Innominate Tarn, on Haystacks, where the water gently laps the gravelly
shore and the heather blooms and Pillar and Gable keep unfailing watch. A quiet place,
a lonely place. I shall go to it, for the last time, and be carried: someone who knew me
in life will take me and empty me out of a little box and leave me there alone.' Hij voegt
hier nog aan toe: 'And if you, dear reader, should get a bit of grit in your boot as you are
crossing Haystacks in the years to come, please treat it with respect. It might be me.'

Vanaf het punt waar de omleidingsroute aansluit op de oorspronkelijke route, net daarvoor eigenlijk, kun je Ennerdale Water al zien, een klein vlekje blauw tussen de heuvels en bergen. Je moet goed kijken, maar het moet het meer zijn, want de bovenlijn van het vlekje is waterpas. Dat is ver weg.

...een klein vlekje blauw tussen de heuvels en de bergen. Je moet goed kijken,
maar het moet het meer zijn, want de bovenlijn van het vlekje is waterpas.

We hebben het nog tegoed, Ennerdale Water, het is een belofte, we komen er morgen. Vandaag komen we in Ennerdale Bridge, vlak daarvoor, zo'n anderhalve mijl, het einde van de eerste dag.* 

Vanaf het punt waar de omleidingsroute (in groen) aansluit
op de oorspronkelijke route (in blauw), net daarvoor eigenlijk
– daar waar het pijltje staat – kun je Ennerdale Water al zien...

Aan het vorige kaartje heb je niet zoveel, omdat Ennerdale Water er niet op staat.
Op dit kaartje staat het wel, bij het pijltje rechts. Het linkerpijltje geeft nog een keer
het punt aan net voor waar de omleidingsroute aansluit op de oorspronkelijke route,
vanwaar je het meer kan zien. De zichtafstand is hemelsbreed zo'n 12 kilometer.

En op Dent, de eerste berg die je over moet, kun je terugkijken naar de Ierse Zee. Met land. Dat moet Schotland zijn.

Vanaf Dent, met rechts in de verte Schotland.

Nog verder weg, vanaf Grey Knotts, kun je nog steeds Ierse Zee zien, met het Isle of Man aan je linkerhand en Schotland aan je rechterhand. Bij helder weer, en dat hadden we, zie je met Engeland erbij hier dus drie countries.

Ook vanaf Dent, het zicht naar het oosten, naar de bergen van het Lake District.

* Vooruitwijzen kan niet, anders kon je lezen wat er de volgende keer over geschreven werd. Als er over Ennerdale Water geschreven is, kan die verwijzing alsnog worden toegevoegd. We zullen dus even moeten wachten.