The Happy Huts in Wells-next-the-Sea

De tweede, door Colin Moore. 

Voor 35 tot 75 pond kun je ze huren, voor een dag, en wil je ze kopen voor altijd, dan tel je er 75.000 tot 80.000 pond voor neer. Dat lees ik ergens op internet. Jan kwam ermee, dat z'n broer daarlangs gekomen was op een reis door Norfolk, die bult aan de oostkust van Engeland. Hij liet een foto zien. Ik vertelde dat ik daar een ansichtkaart van had, en nog een. Gekocht met een tussenpoos van toch zeker tien tot vijftien jaar. Pas geleden ontdekte ik dat ik die kaarten allebei zonder dat ik het in de gaten had gehad dicht bij elkaar had uitgestald. Wat dat te betekenen had...

De eerste, door Margaret Heath.

De eerste had ik gekocht bij Ikea, in een setje van vier: kaarten met strandhuisjes en bootjes, in oorsprong grote gicléeprints aangeboden door de kunstenaar zelf en daarna nog eens als klein drukwerk verkocht bij het Zweedse meubelwarenhuis. Een leuke kaart van strandhuisjes op palen met dennenbosjes erachter, gemaakt door Margaret Heath. Tegenwoordig wordt het setje op Ebay aangeboden voor 5 pond. Dat valt nog mee.

De tweede kocht ik jaren later in Edinburgh bij een zaakje met aparte kunstkaarten, The Bay Tree Company op Bruntsfield Place 110. Een wat wildere afbeelding, gemaakt door Colin Moore, van dezelfde kant bekeken als die van Margaret Heath.

Margaret Heath in de linkerbovenhoek en Colin Moore in de rechterbenedenhoek.

Zonder dat ik me ervan bewust was geweest dat het hier om dezelfde plek ging, die van The Happy Huts in Wells-next-the-Sea, had ik ze een meter van elkaar uitgestald, de een op m'n bureau en de ander tegen het broodtrommeltje van m'n opa en naast een foto van Zorro op een soort van bijzetbank-tafel. Daar stonden ze alweer een paar jaar, tot het me pas onlangs opviel, en ik de bevestiging daarvan kreeg toen ik de teksten op de achterkanten bestudeerde.

Wat is dat met het hoofd, wat is dat met het geheugen dat dit gebeurt? Je kan in ieder geval constateren dat de aantrekkingskracht tot het plaatje, de plek, het onderwerp, in al die jaren onveranderd is gebleven. De hoogste tijd om er eens poolshoogte te gaan nemen.

Wandelen langs het South West Coast Path, deel 1 – lezing op donderdag 24 september in het Duna-atelier

Wegens groot succes herhaald!

Altijd al eens langs de mooie kust van Zuidwest-Engeland willen wandelen? Sinds het boek Het zoutpad van Raynor Winn verschenen is, heeft iedereen er wel over gehoord: het South West Coast Path. Het is het bekendste en uitdagendste langeafstandspad dat er bestaat. Meer dan duizend (1014) kilometer tussen Minehead en Poole.

Wilma Overdevest en Leendert de Vink liepen er in de afgelopen jaren al zo'n 700 kilometer van. Hun belevenissen en observaties lezen we op Huize Zeezicht. Over de meest idyllische plekken tot stukken waar het echt afzien is, met alle typische Engelse eigenaardigheden daartussendoor. Leendert komt daarover vertellen en vertoont er de mooiste foto's bij. Dat wordt een avond heerlijk genieten van prachtige reisverhalen. Grote kans dat u zelf ook de wandelschoenen wilt aantrekken.

Deze lezing is een herhaling van de lezing die al eerder (in 2024) is gegeven.

Tijd en plaats: donderdag 24 september om 19.30 uur in het Duna-atelier in Katwijk, tegenover de vuurtoren. Ga naar de website van het Duna-atelier voor alle details.

Kom op tijd als je erbij wil zijn!

Nagenieten of voor het eerst genieten – schrijfster Nel van Duijn geïnterviewd door Adri van Beelen

Vanavond even gebeld hoe ze het gevonden heeft, haar optreden.

'Heel leuk, heel gezellig. In het begin moest ik even wennen, maar toen we eenmaal op gang waren had het best nog wel een kwartiertje langer mogen duren van mij. En nu zit ik te denken van dit had ik nog kunnen vertellen en dat, en daar hebben we het niet over gehad en... Maar de mensen hebben wel af en toe gelachen, en daar gaat het om.'

 

Vanmiddag werd schrijfster Nel van Duijn door Adri van Beelen geïnterviewd over haar boek Een omgekeerde borstrok, waarmee zij op 92-jarige leeftijd debuteerde.

Met dank aan de mensen van het Duna-atelier en Cultuurhuis Planck: Lia, Nel, Agnes, Arend en wie ik nog vergeten ben, die dit allemaal hebben georganiseerd, en Maarten voor de prachtige film van het gesprek – heel waardevol – zodat we er allemaal nog eens van kunnen nagenieten. En dank ook aan het publiek natuurlijk, dat er in zo groten getale op afgekomen was.