Herman van Veen in Carré

Vroeger werd gezongen en gefloten in de straat,
had de slagersjongen nog een opera paraat,
de metselaar kon zingend op de steiger staan,
de melkboer lengde fluitend zijn melk een beetje aan.*

Je moet maar durven, in een zaal vol mensen, allemaal twee keer gevaccineerd.

Al twee keer uitgesteld, van november naar maart en nu, zaterdag 31 juli, in de 564ste voorstelling (Toon Hermans al lang en lang voorbij), in al die tijd ook nog van naam veranderd, van 75 'Dat kun je wel zien dat is hij' naar 76 'Dat kun je wel zien dat is hij'. Een jaartje ouder, maar je merkt er niets van. Dat springt en danst. Als altijd groots, in alles, alle liedjes, sketches, zoveel positiviteit, poëzie, samengebald in anderhalf uur – we moeten rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan.** Als in een cocon gevangen, zo zaten we daar, in een tijdreis van de jaren zestig tot nu. En die stem... van 'Anne' tot 'Suzanne' en van 'Onder aan de dijk' tot 'Liefde van later' en 'Moenie weggaan nie', niet te evenaren.

En die stem...

Er zijn nog kaarten! En een mooie recensie in de Volkskrant.

* Uit: 'Hilversum 3' van Herman van Veen.

** Uit: 'Opzij, opzij, opzij' van Herman van Veen.

'De ontdekking van de zeekaak' – Warm Winter Fest

Dat was genieten! Adri van Beelen en Jan de Vreugd speelden De ontdekking van de zeekaak* op het Warm Winter Fest in Katwijk.

Daar had ik best een uur wachten voor over. En na afloop kreeg je ook nog zo'n overheerlijke zeekaak!

*Waar ging het over? Dit lezen we in de folder: De Katwijkse bevolking balanceerde ooit op de rand van uitsterven. Eenzijdig voedsel deed de Katwijkers de das om. Totdat een van de slimste stuitte op een fenomenaal hoogwaardig product dat nog lekker was ook.

Bij Herman van Veen in Carré

Gisteren waren we in Carré, bij de nieuwe show van Herman van Veen. Wat een artiest! Wat hebben we genoten. Ook van de artiesten om hem heen, mooie combinatie van jong en oud. Al 52 jaar volle zalen!

Filmster

Willem van Rijn.

M'n overgrootvader, ik heb 'm niet gekend, was-ie in Hollywood geboren, dan was-ie vast een hele bekende acteur geweest.

Oerol

Les Dudes

Gisteren waren we op Oerol op Terschelling. Daar wilden we al heel lang een keer naartoe. In de uitzending van Opium had André van Duin het nog gezegd: 'Je bent er zo, met de boot.'

CW Boost

Dus gingen we 's ochtends vroeg op pad voor een vroege boot en met de laatste boot die er nog te krijgen was weer terug. En tussendoor beleefden we van alles. Gewoon op straat en onder de Brandaris. Zoals met Les Dudes uit Canada. Of de acrobaten van CW Boost.

Er was ook veel landschapskunst – want Oerol is een festival van theater én landschapskunst – zoals 'De Passage, Hoorn van het wad' van Frans van der Horst, Jasper le Clercq en Jeroen Diderik. Van staal en zeildoek waar je in kon zitten, en dat zat allemaal met touwen in het water vast. En als je erdoorheen liep hoorde je geluid.

Of dat kerkje, van de Quakers, leek het wel, in zo'n dorre grasvlakte. Jammer van die auto opzij en dat bord en die vlaggen en die tent aan de andere kant ervan.

Ja, overal was wat, wat Oerol ook betekent. Zoals André van Duin al zei: 'Het is óé-rol, dat betekent ó-veral. Het is ó-veral. Het is óé-rol... gezellig.'

Toneel in het bos

Leuk hoor, zo’n theater in het bos, in de open lucht. Heel leuk zelfs. En zeker als het donker wordt. Een donker bos.

Maar wat jammer nou, van die acteurs, dat toneel, van mij... het kan me niet bekoren. Zijn het die typetjes? Is het de uitsloverigheid waarmee ze worden neergezet, uitgebeeld? Zijn het de altijd weer clichézinnen waarin toneelspelers spreken? De clichégrappen? Ik kan er niet om lachen. Misschien is het de taal, het Nederlands. Of de traditie waarin ik ben opgegroeid. Na vijf minuten ben ik de aandacht helemaal kwijt en zit ik me de komende twee uur te vervelen. Te kijken hoe het decor in elkaar zit. De techniek. Ik heb het ook bij film. Maar daarbij lukt het me toch de aandacht wat langer vasthouden. Omdat het allemaal net wat echter lijkt? Al ga ik me na een tijdje dan ook weer bezighouden met de bijzaken, de achtergrond en hoe ze bepaalde dingen hebben opgenomen.

Wat wel grappig is, is hoe iedereen altijd gaat zitten picknicken voor zo'n buitenvoorstelling begint.

In het Amsterdamse Bostheater zagen we deze zomer De laatste zomer van Carlo Goldoni.

Aïda

Wat een drama was dat vanavond, met die legerhoofdman en die twee prinsessen.

En iedereen kon het zien, en horen...

... in het circus aan de Amstel.

De opera van Verdi werd uitgevoerd door het koor, orkest en ballet van de Staatsopera van Galati, met Italiaanse solisten. Voor de vertaling was er boventiteling.