zaterdag 10 februari 2024

Onderweg naar de Great Hangman – South West Coast Path (42)

De Great Hangman.

Niet dat we ons echt moesten afbeulen om er te komen, want de tocht ernaartoe was een waar genoegen. Maar eerst zouden we nog een riviertje passeren en dan nog een klim en dan nog een beekje en nog een klim, maar dan zou de Great Hangman wel in zicht komen. Majestueus. Als een olifant.

Maar nu daalden we af naar het riviertje de Heddon. We waren er gekomen over een smal pad langs de zijkant van het klif.


Het pad ging de bocht om en we kwamen vol op de wind te hangen. De wind die door de cove gierde.


Die ochtend waren we uit Lynmouth vertrokken. We hadden het pad genomen dat zigzag onder en over The Lynton & Lynmouth Cliff Railway loopt, de treintjes nog eens op en neer zien gaan en waren via de North Walk en daaropvolgende gemakkelijke paden door de Valley of Rocks gewandeld. Bitumen paden. Hoe bestond het! Dat maakte die ruige Valley of Rocks toch meer een toeristische attractie. Met werkelijk indrukwekkende rotsformaties, maar je kon er vanaf de parkeerplaats met een rollator tussendoor lopen.

Bij die berg aan de overkant moesten we het bovenste pad hebben.

Maar nu, nu we het riviertje de Heddon naderden, begon het allemaal weer wat spannender te worden, was het weer echt het ongeplaveide kustpad waar we overheen liepen. We kwamen aan bij een bemoste brug en alles, de weg ernaartoe, het hele landschap langs dat kabbelende water, de bosjes, de bomen, het klopte, het was meer dan idyllisch. Arcadisch bijna. Als je verder stroomopwaarts ging, kwam je bij de Hunters Inn, waar Christine en Roland overnacht hadden, een landhuis van de buitencategorie, van de National Trust, zoiets als bij ons Natuurmonumenten.


Maar wij gingen de brug over en daarna ging het rustig schuin omhoog, weer richting de zee, de cove uit, brug en rivier achterlatend, om bovenaan weer op het klif te komen, of beter gezegd, weer zo'n pad langs de zijkant ervan. We moesten maar niet naar beneden kijken. 

Hier zijn we op dat bovenste pad.


We zagen schapen die helemaal niet bang waren, ze hadden nog een puntje gras gevonden hoog boven de zee en daar gingen ze nu lekker liggen, tegen het randje. Toen we ze voorbij waren kwam heel in de verte de Great Hangman in zicht. Als een slapende reus.



We doorsneden een veld met alleen maar varens, en als je omkeek waren ze nog mooier, die varens, met de zon erop. Ze hadden de kleur van de herfst. Bij de Great Hangman had je dat ook, maar dan wat hoger, een bult van varens. Het is het hoogste klif van Engeland, 1044 voet (of 318 meter). Vandaar natuurlijk ook dat hierbovenop een hele grote steenhoop is, waar iedereen een steen(tje) op legt. Er is ook nog een Little Hangman, maar dan ben je al bijna bij Combe Martin.

woensdag 24 januari 2024

Cawsand en Kingsand – South West Coast Path (41)


Net om de hoek bij Rame Head, met die kapel en de pony's, liggen Cawsand en Kingsand. De plaatsjes liggen tegen elkaar aan en je loopt zo van het ene in het andere. Door hun strategische ligging aan de Plymouth Sound waren het in de 18e en 19e eeuw beruchte smokkelaarsnesten.


De dorpjes zijn een verademing om doorheen te lopen. En alles wat je nodig hebt is er: een pub, een ijskraam, een winkel om schepjes en emmertjes te kopen voor op het strand en een postkantoortje. Ik weet niet of er nog een bakker, een groenteboer en een slager zijn, maar je kunt er in ieder geval een cornish pasty krijgen,* en daar zit alles in, aardappelen, groente en vlees, of met zonder vlees, omhuld door bladerdeeg, zoiets als de loempia bij ons bij de chinees.


Er is een gebouw met een toren, het Rame Institute,** en ergens bij een raam zit iemand te schrijven. Het is er rustig genoeg voor. Er gaat een veerboot naartoe vanuit Plymouth, maar druk zal het er nooit echt worden.


Tot slot nog een filmpje van hoe het er kan stormen, bij Cawsand en Kingsand – de vredigheid houdt ergens op:


* Bij The Halfway House Inn kun je ze aan het raam kopen.
** Een gebouw met een lange geschiedenis, dat al veel stormen doorstaan heeft. De naam van het gebouw doet denken aan een wetenschappelijk instituut, maar eerst was het een cottage en toen een teashop en teahouse en daarna een verenigingsgebouw van de gemeente, een dorpshuis, zogezegd. Bij een storm in 2014 raakte het gebouw ernstig beschadigd. Nadat de schade was hersteld werd het een zaal voor bruiloften en partijen.

vrijdag 12 januari 2024

'Storm in a Teacup', Watermouth Cove – South West Coast Path (40)

In de Teacup.

Bruiden en bruidegommen die hier suppend de baai binnendrijven en elkaar dan trouw beloven, op een van die strandjes hier. Je kunt het je wel voorstellen. Watermouth Cove is een plek die overloopt van de romantiek. Maar dan moet het wel mooi weer zijn.

Er zijn foto's van deze baai waarop je je in Thailand waant. Maar het blijft ook de noordkust van Devon. En naar het weer te oordelen is dat deze wandeldag het geval. Al maakt de regen, in die baai met al die bootjes, waarvan er één bewust een bestemming op het droge gevonden heeft, het toch ook wel weer heel intiem.

Rechts de Teacup.

Christine en Roland, waarmee we die ochtend vertrokken waren uit Combe Martin [uitspraak: koom maa.tn], wezen ons erop, dat je daar een bootje hebt waar je, naar goed Engels gebruik, thee kan drinken. Een mooie plek dus om de wandeling voor eventjes te onderbreken en aan boord te gaan.


Wat plaatjes van het internet van hoe het hier ook kan zijn:





Klik hier voor meer informatie over boatcafé Storm in a Teacup.