We gaan op weg – Coast to Coast (7)

Na het pad waar de honden worden uitgelaten gaan we links om het kerkje heen, het kerkje dat gewijd is aan de heilige Mary en Bega. Dat betekent dat we op de omleidingsroute terecht zijn gekomen. Tot december 2025, toen het klif instortte, kwam je daar nooit langs als je de Coast to Coast liep. Het is een nieuwe route, die niet langs St Bees Head en de vuurtoren voert. Maar als je daar nooit geweest bent, vind je dit ook mooi. Je weet niet beter.

Heel in de verte, achter de heuvels vooraan, kondigen zich de bergen van het Lake District aan.

We lopen boven langs een uitgestrekt groen dal, waar treinrails doorheen lopen, die van of naar het stationnetje van St Bees gaan – op een gegeven moment zien we er ook een trein overheen rijden. Tot we op het punt komen waar de nieuwe route en de oude route die vanaf St Bees Head komt, elkaar ontmoeten. Daar ga je met een scherpe bocht naar beneden, het groene dal in, tot je een lang stuk krijgt over een pad dat ook als fietspad dienstdoet – je kan de Coast-to-Coast-route ook fietsen –, richting Dent, de eerste echte berg.

Maar net als we de omleidingsroute zijn op gegaan, nog aan het begin dus, worden we voor een van de bekendste wandelproblemen gesteld: runderen. (Een ander is bijvoorbeeld prikkeldraad of hekken die niet opengaan en waar je overheen moet.) We houden in, bekijken de situatie van een afstandje. Wat zijn het? Moederrunderen met hun kroost, vaderrunderen daar in de buurt, hoe zit dit in elkaar? Ah kijk, die andere wandelaars gaan er ook gewoon langs. Ze hebben zelfs een hond bij zich, niet ongewoon in dit land. Bewegen ze, de runderen, of blijven ze op hun plek? We lopen nog maar net, we kiezen voor gewoon maar erlangs gaan, we zullen toch niet meteen al door die logge lijven vertrapt worden nu we nog maar net begonnen zijn, nu we nog maar net dat beroemde door Alfred Wainwright bedachte en uitgezette pad aan het bewandelen zijn? In onze eerste kilometers, zeg maar.

Maar alles gaat goed. Eén rund, een wit, het staat een een beetje afgedwaald van de kudde, kijkt ons zelfs nog wat verbouwereerd na. Het zal de warmte zijn.