En een heuse zeilschool

Vandaag wonen we er alweer drie jaar, in Huize Zeezicht.

Baie de la Bonne Vierge

Zoals wij ons ooit neervleiden op een van die intieme rotsstrandjes van de Côte Sauvage, de 'Wilde Kust', om precies te zijn in de Baie de la Bonne Vierge, de 'Baai van de Goede Maagd', een klein eindje fietsen van Valentin Plage. Intiem, omdat we dat strandje helemaal voor ons alleen hadden en niemand ons kon zien... dachten we.

We lagen er nog maar net, toen er een hele klas Franse schoolkindertjes het strand op kwam, botaniseertrommeltjes om de schouder. Ik denk dat het de eerste schoolweek was. Op nog geen paar meter van onze handdoeken stapten ze voorbij, druk kwetterend, hamertjes en houweeltjes in de aanslag, de leraar géographie, met baard, ertussenin en erbovenuit. Een hele klas met van die scholiertjes van het type Le Petit Nicolas, zo weggelopen uit een boekje van René Goscinny en Jean-Jacques Sempé. Recht op de rotswanden af die ons omringden. Bloedheet was het er, want geen zuchtje wind. Augustus voorbij. De scholen waren weer begonnen.

1

Dertien

'Vandaag ben ik jarig en doe ik niks anders dan lekker lui op bed liggen in het zonnetje. Zouden jullie ook eens moeten doen als je jarig bent. Super!'

Trix

Opa, oma, nichtje Janna en Trix. De foto moet in 1962 of 1963
gemaakt zijn. De vraag is nog: door wie? Trix is dan drie of vier.

Trix was zo'n hond als in een kinderfilm, maar dan een echte. In het begin woonde ze bij m'n opa en oma. M'n ome Wim, die toen nog thuis woonde, had haar meegebracht toen ze nog een pup was. Hij had het hondje gekregen van een collega van hem die getrouwd was met een dochter van de baas van de schelpenbranderij. Daar, in het gezin van de schelpenbrander, is Trix geboren. M'n tante Wil was toen een jaar of negen, toen Trix werd binnengebracht. Zij werden de beste maatjes. Toen Wil Arris leerde kennen en later met hem trouwde, kwam Trix bij hen wonen. Trix was de leukste en liefste hond van de hele wereld.

M'n eerste vorentje

Hier, achter deze muur, had je toen een groot water en ving ik m'n eerste vorentje. Het was ook meteen m'n laatste vorentje, en m'n vader moest 'm van het haakje halen. Dat moet 25 jaar na de oorlog geweest zijn.

Een koffer op de stoep

Altijd als ik naar de dokter moet, staat die koffer daar.

Mijn huisarts zit op de eerste verdieping, de trap op. De trap die al die kinderen zijn opgegaan. Voor je naar binnen mag voor het spreekuur, moet je wachten in de gang. De gang waar al die kinderen hebben rondgelopen. Mijn huisarts houdt praktijk in wat vroeger een weeshuis was, waar Joodse kinderen woonden. Het weeshuis heette Machseh Lajesoumim. Dat betekent 'toevlucht voor het weeskind'. Een veilige plek om spelletjes te doen, muziek te maken met elkaar, of als je van school kwam, aan je huiswerk te beginnen. Of tikkertje te spelen op het plein. Zoals alle kinderen doen.

Als ik het gebouw uit loop, staat die koffer daar.

Alleen die koffer nog.

Op de avond van 17 maart 1943 werden uit het weeshuis 60 kinderen en hun begeleiders weggevoerd naar het station om na een tussenstop in kamp Westerbork te worden vermoord in een Duits concentratiekamp.

De achtergebleven koffer op de stoep herinnert hieraan.

Het gedicht voor de ingang is van Rutger Kopland, uit de bundel Het orgeltje van yesterday (Amsterdam, 2000):

Weggaan

Weggaan is iets anders

dan het huis uitsluipen

zacht de deur dichttrekken

achter je bestaan en niet

terugkeren. Je blijft

iemand op wie wordt gewacht.

Weggaan kun je beschrijven als

een soort van blijven. Niemand

wacht want je bent er nog.

Niemand neemt afscheid

want je gaat niet weg.

Het Concertgebouw in oosterse sferen

Gisteren was het weer feest in het Concertgebouw. De foyers en de spiegelzaal waren omgetoverd tot een soek, een oosterse markt, en de grote zaal was werkelijk een sprookje om te zien.

Met een optreden van onder andere het symfonieorkest Holland Symfonia, solisten van Het Nationale Ballet en de Libanese zangeres Carola Samaha. Zij zong de sterren van de hemel en kwam na een korte onderbreking opnieuw de zaal in om het publiek ook haar andere glitterjurk nog te laten zien.

Na afloop van het concert was er in de grote zaal een hiphopdansfeest, waarbij, zoals spreekstalmeester Michiel Borstlap had aangekondigd, 'het dak eraf zou gaan'. Dat hadden ze beter achterwege kunnen laten. Het deed vooral veel pijn aan je oren en het gedreun van die bassen kan nooit goed zijn voor dat mooie gebouw.

Meer informatie over het SOUK Dutch Arabic Music & Dance vind je hier en hier.

De langste versierde straat

Ook dit jaar hebben we weer meegedaan aan de langste versierde straat en vielen we weer in de prijzen.

Da's ook al weer tien jaar geleden

'Hora est!' De klok van het Academiegebouw heeft zojuist vijf uur
geslagen. Even tijd voor een foto: de doctor in spe, geflankeerd
door zijn paranimfen. 21 april 2004. Foto: Frans Roomer.

Ondertussen trekt de promotiecommissie zich terug voor beraad. Foto: Frans Roomer.

Om na terugkomst de bul ter hand te stellen. Foto: Frans Roomer.

Terwijl de pedel een oogje in het zeil houdt. Foto: Frans Roomer.

Foto's uit 1901 op canvas!

Mooi voor aan de muur!

H. Soetbeer: 'Bomschuiten voor de Oude Kerk op Koninginnedag'
(31 augustus 1901, collectie Tappenbeck)

H. Soetbeer: 'Paarden staan klaar om de bomschuit KW 25 naar zee te trekken'
(1901, collectie Tappenbeck)

Deze foto's uit 1901 van de bekende fotograaf H. Soetbeer zijn nu verkrijgbaar op canvas op groot formaat: 40 x 60 cm voor 59 euro of 60 x 90 cm voor 99 euro. Grotere formaten zijn ook mogelijk.

Voor informatie stuur gerust vrijblijvend een bericht naar Dirk van Egmond of bel 06-55806837.

De canvassen zijn ook te bestellen bij boekhandel Van den Berg in Katwijk aan den Rijn, boekhandel Het Baken en het Katwijks Museum in Katwijk aan Zee.

Lees meer over de eerste foto in het bericht Struinen.

Nacht op het Sint-Pietersplein

Links en rechts tussen de hekken duizenden van die grijze, plastic kuipstoeltjes met metalen pootjes, die je vaak in bouwketen ziet.
Onderweg de zwervers. Zij ordenen hun kartonnen dozen. Dat is onder de zuilengang aan het einde van de Via della Conciliazione, daar waar het plein begint. Daarachter, in de Via Borgo Santo Spirito, is de Kerk der Friezen.
Daar gaat weer zo'n autootje met 'Polizia' erop. Wij pakken een stoel en zetten die tegen het hek en gaan zitten. Kijken. Novemberavondlucht. Daar staat nog een groepje. Kijken. Alleen maar kijken.

Struinen – Wat ik mis (14)

H. Soetbeer, 'Katwijk', 1901. Collectie Tappenbeck.

Begin vorige eeuw werd deze foto gemaakt. De foto waarvan Bert* zei toen ie 'm onder ogen kreeg, dat-ie daar wel lekker rond had willen struinen, in die duinen, op dat strand, tussen de schuiten. Wie zou dat niet willen?

De foto is gemaakt door H. Soetbeer, een rijke Duitser uit Berlijn,** die in de zomer van 1901 in Noordwijk in Huis ter Duin logeerde, toen Tappenbeck daar nog de baas was. Hij had een dure camera, waarmee je goeie foto's kon maken. Daarmee ging hij de kust langs, langs al die lieftallige vissersdorpen. En kwam hij ook in Katwijk.
Dat moet ergens aan het einde van de ochtend geweest zijn. Dat zie je aan de kerk, die aan de zuidzijde door de zon beschenen wordt, en de schaduw van de bomschuiten, die aan de voorkant onder de neus valt. De schuiten zijn mooi opgetuigd en hebben de vanen in top. Het lijkt wel Vlaggetjesdag, maar dat kan niet, want Soetbeer was hier in juli en augustus. Het ziet er in ieder geval feestelijk uit, lekker zomers. Er lopen nogal wat mensen op de boulevard, wat opvallend is voor die tijd, waarin vrije tijd nog een schaars goed is. Maar ik denk dat ik het wel weet.
Want wat doen die vlaggenmasten op het strand? Met het rood-wit-blauw in top. Daar moet een wimpel boven zitten. Of deden ze dat toen nog niet? Als je er eentje wil ontdekken, heb je er wel een vergrootglas bij nodig. Het kan niet anders of het moet de verjaardag van de jonge koningin Wilhelmina zijn: 31 augustus.*** Haar 21ste verjaardag. In 1901 is dat een zaterdag, vind ik in de eeuwigdurende kalender. Die mannen op de bomschuiten hebben misschien vanmiddag vrij. Maar tot die tijd kunnen ze nog mooi wat klusjes doen. Op de KW19 zie je ze bezig met de touwen om het zeil dat aan de giek zit, en op het voordek wordt waarschijnlijk nog wat timmerwerk verricht. Je kan je tijd maar beter nuttig besteden zolang er niet gevaren wordt.
Soetbeer zal geweten hebben dat er op deze laatste dag van augustus (en van zijn vakantie) heel wat schuiten thuis zouden zijn. Tappenbeck moet hem dat verteld hebben, of hij heeft het zelf gezien, met een schuin oog vanuit de kamer waar hij logeerde. Ze liggen mooi op rij, de schuiten. Maandag zullen ze met paarden weer naar de waterlijn worden getrokken. En wachten tot de vloed komt. Tweede in de rij is de raadselachtige witte bomschuit, van scheepsbouwer en reder W. Taat. Zo is er nog heel wat te zien op de foto. Dat de wind uit het noordwesten waait bijvoorbeeld. Dat zie je aan de vlaggen en vanen, maar ook aan het haantje op de kerktoren.

Maar struinen kunnen we niet meer. We hebben alleen nog dit platte vlak. Maar klik er eens op, die foto. Dan wordt ie groter. En waan je voor even op het strand van toen, dat strand van waaraf je zo het dorp in kon lopen. Dat dorp van waaruit je zo het strand op kon lopen. Doe je ogen dicht en geniet! Geniet!

O ja, de foto is ook nog te zien in het boek met het oudste handschrift van die Katwijkse bomschuitschipper.


Omslag van het fotoalbum van H. Soetbeer. Collectie Tappenbeck.

* De tekenaar Bert van der Meij.
** Dr. Heinrich Soetbeer was econoom.
*** We moeten hier dus een correctie aanbrengen op de mededeling op pagina 4 van Aan boord van een Katwijkse bomschuit in de achttiende eeuw. Het handschrift van schipper Leendert Buijsertszoon van der Plas (door Leendert de Vink, m.m.v. Korrie Korevaart en Jaap van der Marel. Leiden, 2012), waar nog uitgegaan wordt van 'de week rond Vlaggetjesdag'.

Sixpack

Vanmiddag was ik bij Vooraf en Toe, waar de band Sixpack optrad. Gemiddelde leeftijd 64 jaar. 'We gaan door zolang The Rolling Stones doorgaan.'