zaterdag 31 oktober 2026

The Old Man and the Sea... and the Cat


Bij Fábrica gaan we het strand op. De plek waar we altijd als eerste naartoe gaan als we weer eens in de Algarve zijn – daar kunnen jaren tussen zitten. Het pleintje met de palmbomen en het muurtje met op de hoek de kiosk waar we koffie bestellen en een pastel de nata, zo'n gebakje van bladerdeeg met pudding.

Het is heet, eind oktober maar de zon brandt. We lopen langs de cactussen en agaves, de droge duinvegetatie die je hier aantreft. Een groot decor, die hoge rand met al die planten. Ondoordringbaar. Er ligt een boomstronk, droog en uitgebleekt, een jerrycan, uit een inham stroomt water. De lagune van de Ria Formosa, waar de witte ooievaar broedt.

Je kan je er lelijk aan prikken, die agaves. Dat het bloed. Soms hangt er tussen de planten in de hoge rand een trap, een ladder, of een hálve trap of ladder. Die zegt: ik mag eruit maar jij mag hier niet naar binnen, niet zomaar. Het aangespoelde hout is met touw en stengels en alles wat kan binden aan elkaar gemaakt.

Het is een plek, een eigendommetje, zou je kunnen zeggen, en het is de kat die het verraadt, daar diep, ver weggestopt tussen de struiken, een hut, met heel even... de bewegingen van een oude man, de kat die naar hem toe komt, de oude man die de kat aait. Ik mompel wat: '... sir', en loop door. The Old Man and the Sea... and the Cat.


De oude man en de zee en de kat. Ik heb dat eerder gezien. Mooi beeld. Niet het verhaal van Hemingway, niet helemaal. Het is de entourage die maakt dat de titel in je opwelt.

Op het muurtje tussen Fábrica en Cacela Velha.
Kenny Random is hier geweest, de Italiaanse Banksy.

maandag 19 oktober 2026

Heel even Engelsen – South West Coast Path (85)

Jane en Peter demonstreren hoe je een bergbeklimmersuitrusting omdoet.

In Padstow komen we terecht in een inspirerende omgeving. De B&B waar we verblijven, vier nachten, staat vol boeken en overal waar je kijkt, ook in de badkamer, hangen foto's waarop de bewoners van het pand aan het bergbeklimmen zijn, langs steile wanden in Zwitserland, of skiën of kanoën. Boven in het trapgat hangt nog een oud model lange latten en in de woonkamer staat opzij van de crapauds een keur aan spiritualiën opgesteld. De kappen van de schemerlampen hangen er scheef op hun standaards.

Foto's in de badkamer.

De woonkamer is op de eerste verdieping en heeft een erker die uitkijkt op de haven. Daarboven hebben wij onze kamer en suite waar alles roze is geverfd, met boven de erker zo'n balkonnetje waar net twee bistrostoeltjes passen, om van hetzelfde uitzicht als uit de woonkamer te genieten maar dan wat hoger.

De Padstow Ukelele Band.

In de ochtend dalen we de trappen af naar helemaal beneden, waar de eetkamer is met daarachter een keukentje. Ook langs de traptreden is ruimte voor boeken.

Het stel is al aardig op leeftijd, hij nog wat ouder dan zij. Hij loopt met een stok. De dag van ons vertrek hoopt hij negentig te worden en in de dagen erna willen ze een nieuwe pup ophalen. Op de site van de B&B staat een foto van hun vorige hondje, Fitou. In het keukentje maakt zij ons ontbijt klaar, het warme gedeelte. Het koude dat voorafgaat, de serials met yochurt of melk en fruit, staat al op tafel. Hij komt ons daar vergezellen met zijn verhalen.

Peter op wat jongere leeftijd met bergbeklimmersuitrusting.

Op een van die ochtenden aan de eetkamertafel vertelt hij, zo tussen neus en lippen door, dat hij in september de dakgoten maar weer eens moet gaan schoonmaken. Ik zeg: 'Man, je bent bijna negentig, hoe wil je dat doen!' 'Nou, dan doe ik een touw om m'n middel en klim ik op het balkonhekje en dan ga ik zo de dakgoot in.' Vervolgens krijgen we van de twee een demonstratie van hoe je dat allemaal vastmaakt, die touwen. 

Ons balkonnetje is net zo groot als bij de buren, met net zo'n balkonhekje.

De roze kamer.

Zij zit in een ukeleleband, de Padstow Ukelele Band, die iedere woensdag in een andere pub bij elkaar komt. Dan zijn wij er toevallig ook, met als opdracht alle nummers te filmen en op te nemen. Als dank voor de genoten gastvrijheid. Deze woensdag is het toevallig de pub hier om de hoek, The Old Custom House. Het is de pub waar we die ober hebben gezien die alles uit zijn handen liet vallen omdat er een klant met een hond binnenkwam en de laatste, 'onze trouwe Engelse viervoeter', met voorrang geholpen diende worden. De ukeleleband zamelt geld in voor een reddingshelikopter. Op tafel staat een collectebus om het in de doen.


Op de laatste dag dat we bij Jane en Peter logeren, voordat we uit eten gaan in het dorp, worden we uitgenodigd voor een aperitief en mogen we voor het eerst echt plaatsnemen in het heilige der heilige, de woonkamer met erker. We nestelen ons in de witleren crapauds. In de boekenkasten naast de haard zien we een reeks bordeauxrode boekjes met alle toneelstukken van Shakespeare, een paar planken daaronder Kobbé's Complete Opera Book, Analyses of Musical Classics, The Illustrated Dictionary of Unfamiliar Words en Phrases & Sayings van Nigel Rees, alles over taal en toneel. Of we een gin-tonic lusten. Geen idee hoe dat smaakt, maar vooruit, de vraag maakt nieuwsgierig, en het is heerlijk, het sprankelt in het glas. Sparkling zeggen zij. Het is voor het eerst dat we deze nationale mix tot ons nemen. Nu zijn we, heel even, Engelsen.

zaterdag 17 oktober 2026

Tweede praatje over het kustpad in het Duna-atelier

Afgelopen donderdag was het zover, m'n tweede praatje over het South West Coast Path. Eigenlijk derde, want ik had het eerste praatje al een keer herhaald. Dat was drie weken geleden. Dus als je dat had meegemaakt, kon je bij dit praatje naadloos aansluiten. Maar dat hoefde niet, want je hoefde deel één niet gezien of gehoord te hebben om deel twee te kunnen volgen en de magie van het kustpad over je neer te laten dalen. Waar schrijvers en schilders hun inspiratie vonden, waar het soms steil omhoog gaat en ook weer omlaag, waar hele brokken land in zee verdwijnen en soms ook een ijscowagen, maar de sea-tractor de golven wonderwel trotseert op weg naar Burgh Island. Brittannia rule the waves!

Daarover en over nog veel meer mocht ik vertellen in dat prettige zaaltje aan zee, dit keer tussen de schilderijen van Natalia Dik. Het hangt er vol van en ze zijn prachtig. Gaat dat zien, nog tot en met 15 november in het Duna-atelier.

Alle aanwezigen en alle mensen die mijn optreden mogelijk hebben gemaakt, heel hartelijk bedankt!

Met dank aan Maarten van Rijn voor de mooie foto's, ook buiten, in de 'zomeravond' van 15 oktober.

dinsdag 6 oktober 2026

Wandelen langs het South West Coast Path, deel 2 – lezing op donderdag 15 oktober in het Duna-atelier

Zet alvast maar in je agenda!

Ook in dit tweede deel van Wandelen langs het South West Coast Path is het opnieuw genieten van de belevenissen van Wilma Overdevest en Leendert de Vink. We lopen met ze mee, helemaal tot aan het eind van dit 1014 kilometer lange kustpad. Een pad dat langs hoge kliffen voert die niet zonder gevaar zijn. Er breken brokken af en er verdwijnt ook een ijscowagen in zee. We komen langs bijzondere plekken, waar tal van beroemdheden hebben vertoefd, en gaan op zoek naar een geheimzinnig landhuis. En heeft u weleens gezien hoe de binnenkant van een Engelse brievenbus eruitziet? En wat daarbovenop zit? Wat is het dat Engeland en de Engelsen zo bijzonder maakt. Leendert komt daarover vertellen en vertoont er de mooiste foto's bij. Dat wordt weer een avond heerlijk genieten van prachtige reisverhalen.

Tijd en plaats: donderdag 15 oktober om 19.30 uur in het Duna-atelier in Katwijk, tegenover de vuurtoren. Ga naar de website van het Duna-atelier voor alle details.

Toegang: gratis.

Kom op tijd als je erbij wil zijn!






...en nog veel meer mooie plaatjes.

donderdag 1 oktober 2026

De kaart, de lijn en het potlood (2) – South West Coast Path (84)

 

Goed dat we dat stempotlood nog bewaard hadden. We hadden er zelfs drie, van toen je, in coronatijd, vermoed ik, je stempotlood altijd mee naar huis mocht nemen, om besmetting te voorkomen. Ik mag misschien wel verklappen dat we die stempotloden altijd en helemaal expres daarvoor bewaard hadden, ze lagen gewoon klaar, in ieder geval één, en dan een reservepotlood en nog een reservepotlood – beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald. Belangrijk, en nu nog belangrijker, want de lezing kwam eraan, deel 2 (twee!), over het South West Coast Path, waarin we dat langeafstandspad helemaal uitlopen. En zolang die lezing nog ver weg was, hoefde die kaart ook niet verder ingekleurd, was het idee, misschien. Want het is natuurlijk een grove nalatigheid en tekortkoming, om als je een pad uit loopt op 13 juli 2025, dan niet gelijk even die kaart van de wand te halen, de lijst te verwijderen, de spijkertjes waarmee de lijst aan de achterkant vastzit, het glas eraf te halen en dan verder in te kleuren. Dat kan al in de dagen na thuiskomst. Maar o jee, al die tijd niet gedaan, verslonsd. Waren we zo lui geworden? Zo laks? Maar nu moest het gebeuren, en het is gebeurd, voor de lezing van 15 oktober aanstaande, in het Duna-atelier, dat onvolprezen zaaltje aan zee, of moet ik zeggen: zalige zaaltje aan zee? Dan hebben we meteen een mooie allitererende drieslag te pakken. Een lezing over de voltooiing van het South West Coast Path, met veel nieuwe en spannende verhalen. Meer reclame kan ik voorlopig niet maken. Maar dat het een spektakel wordt, is zeker. U moet gewoon komen! En dat zeg ik dan allemaal terwijl we de officiële aankondiging nog moeten krijgen.

Lees hier De kaart, de lijn en het potlood (1) – South West Coast Path (46).