Goed dat we dat stempotlood nog bewaard hadden. We hadden er zelfs drie, van toen je, in coronatijd, vermoed ik, je stempotlood altijd mee naar huis mocht nemen, om besmetting te voorkomen. Ik mag misschien wel verklappen dat we die stempotloden altijd en helemaal expres daarvoor bewaard hadden, ze lagen gewoon klaar, in ieder geval één, en dan een reservepotlood en nog een reservepotlood – beter ten hele gekeerd dan ten halve gedwaald. Belangrijk, en nu nog belangrijker, want de lezing kwam eraan, deel 2 (twee!), over het South West Coast Path, waarin we dat langeafstandspad helemaal uitlopen. En zolang die lezing nog ver weg was, hoefde die kaart ook niet verder ingekleurd, was het idee, misschien. Want het is natuurlijk een grove nalatigheid en tekortkoming, om als je een pad uit loopt op 13 juli 2025, dan niet gelijk even die kaart van de wand te halen, de lijst te verwijderen, de spijkertjes waarmee de lijst aan de achterkant vastzit, het glas eraf te halen en dan verder in te kleuren. Dat kan al in de dagen na thuiskomst. Maar o jee, al die tijd niet gedaan, verslonsd. Waren we zo lui geworden? Maar nu moest het gebeuren, en het is gebeurd, voor de lezing van 15 oktober aanstaande, in het Duna-atelier, dat onvolprezen zaaltje aan zee, of moet ik zeggen: zalige zaaltje aan zee? Dan hebben we meteen een mooie allitererende drieslag te pakken. Een lezing over de voltooiing van het South West Coast Path, met veel nieuwe en spannende verhalen. Meer reclame kan ik voorlopig niet maken. Maar dat het een spektakel wordt, is zeker. U moet gewoon komen! En dat zeg ik dan allemaal terwijl we de officiële aankondiging nog moeten krijgen.
Lees hier De kaart, de lijn en het potlood (1) – South West Coast Path (46).
