Sixpack

Vanmiddag was ik bij Vooraf en Toe, waar de band Sixpack optrad. Gemiddelde leeftijd 64 jaar. 'We gaan door zolang The Rolling Stones doorgaan.'

Ooooooooo!

Vandaag kreeg ik van Ellen, helemaal uit Friesland, zó'n lieve kaart! Met op de voorkant een indiaan.

Voettocht naar de binnenlanden van het huwelijk

Wist je dat Peter van Straaten ook schrijven kan? Net zo lekker als ie tekenen kan.

Peter van Straaten, Voettocht naar de binnenlanden van het huwelijk. Amsterdam, De Harmonie, 2013.

Beer hield van boeken

In memoriam 19 maart 2011.

Beer was een stadse kat. Hij kwam uit een intellectueel nest.*

* Beer werd geboren ten huize van dr. Petra de Bruijn (hoogleraar Turkse talen en culturen Universiteit Leiden) en prof. dr. Dirk van Delft (directeur Museum Boerhaave, voormalig eindredacteur wetenschapsbijlage NRC-Handelsblad).

Het filmzaaltje op YouTube

Na de eerste uitzending bij RTV Katwijk en alle herhalingen die volgden, staat het filmpje nu op YouTube, waardoor we er nog tot in lengte van dagen van kunnen genieten.

'Artist kom binne' – Volendam (2)

Carl Windels, Artist kom binne, 1896. Olieverf op doek, 63 x 105 cm. Collectie Spaander.

En daar hangt dat schilderij van die vrolijke drinkebroer* met de wervende reclametekst ARTIST KOM BINNE. Hing vroeger bij ingang van de herberg, om al die kunstschilders van over de hele wereld naar binnen te lokken.

* Waarvoor Jaap Zwarthoed model stond, bijgenaamd Japie van de Smorrel.

Hotel Spaander – Volendam (1)

Hier kun je eten tussen de schilderijen. Als je zou willen, kun je ze aanraken, met je vette vingers. Je zou er, als je opstaat van tafel, per ongeluk de punt van je stoelleuning in kunnen planten. Zo dichtbij hangen ze. We zijn in de oude gelagkamer van Hotel Spaander. Ze serveren er nog een ouderwetse Hollandse maaltijd, van aardappelen, kruimig gekookt of goudbruin gebakken, rode kool met appeltjes, gekookte witlof en andijvie, mooie kleine spruitjes, sperciebonen, worteltjes, rabarber. Een tafel vol schaaltjes, binnengebracht door dames in dracht. Maar tijd om daar allemaal van te genieten heb je niet. Want je komt hier ogen tekort. Door al die plaatjes om je heen, al die koppen, die je van alle kanten aanstaren, meekijken over je schouder of je je bord wel leeg eet.

Ze hangen hier al jaren, zijn misschien wel nooit van hun plek geweest. Boven en onder en naast elkaar, geen brokje muur is onbenut. Dus sta je eens op om je eten te laten zakken en kijk je eens hier en daar en in deze hoek en die en ga je weer zitten, want daar om de tafel met al dat lekkers hangt het ook vol. Stuk voor stuk meesterwerken. En toch, nergens bordjes met NIET AANRAKEN. Zo tegen het toetje begin je wat overzicht te krijgen, begint het te wennen. En komt langzaam het besef dat het wel heel bijzonder is, om dit te zien, dit te beleven, deze parel van Volendam!

Alleen al in de gelagkamer hangen 130 kunstwerken en verspreid over het hele hotel meer dan 1400. En daar komen er nog altijd bij, want sinds 2006 nodigt het hotel elk voorjaar een aantal 'plein air'-schilders uit die geheel volgens de traditie hun verblijf betalen met een schilderij.

Over de collectie van Hotel Spaander bestaat een schitterend boek, dat voor een flinke prijs alleen nog tweedehands te verkrijgen is en misschien nog bij het hotel: Volendam schildersdorp 1880-1940, door Dick Brinkkemper, Peter Kersloot en Kees Sier, met fotografie van Jan Tuijp, uitgegeven bij Waanders Uitgevers. 2006.

Het trappenhuis – Lagereschooltijd (5)

Het trappenhuis in m'n ouwe school is nog helemaal intact. Leuningen van een oude soort kunststof, geen bakeliet, glimmend zwart. Om naar beneden te glijden. Daaronder een smeedijzeren hekwerk, nog in dezelfde vanillevla-gele kleur. De treden van marmer, warm gewolkt rood en geel.

Onder in het trappenhuis is een rijtje treden waar het marmer is weggesleten. Op de meest belopen route, die van de begane grond naar de eerste verdieping. Dat is langs de middenleuning. De kortste weg omhoog, maar niet omlaag. Dat kun je lezen op de bordjes, die daar al vijftig jaar hangen.

Tijd om te kijken

Onder in het trappenhuis. Still uit 'Het filmzaaltje' in de serie 'Sporen van vroeger'.

Vanavond had ik eindelijk de tijd om naar mezelf te kijken. Hoe was de uitzending geworden? Stond ik er na die paar maanden nog wel achter, wat ik toen gezegd had? Had ik er geen rare dingen uitgeflapt? Maakte ik geen gekke bewegingen? Trok ik niet met m'n oog, neus, mond of oor? Sprak ik nergens voor m'n beurt? Konden de mensen me überhaupt wel verstaan? Ik heb nu eenmaal een neiging tot mompelen.

In het filmzaaltje. Still uit 'Het filmzaaltje' in de serie 'Sporen van vroeger'.

Nou, het viel allemaal best wel mee. Meer dan mee zelfs. Zelden zo'n prachtprogramma gezien. Geen strakke regie of andere beperkingen. Misschien dat daardoor de gesprekken zo soepel verliepen. De enige regie die er was, was dat we onder in de school zouden beginnen, letterlijk onder aan de trappen van het trappenhuis, om uiteindelijk, al keuvelend en herinneringen ophalend, boven in de school te eindigen, in het filmzaaltje. Die hele wandeling omhoog met alles wat er onderweg gebeurde, zoals het meisje dat de klassen rondging om te trakteren en op haar hoofd een hoedje droeg met 'Weer een jaartje wijzer', waarmee we weer mooi konden aansluiten bij de naam van de school: 'Opleidingsschool' – geen school in Nederland die zo heet, en al helemaal geen lagere school –, al die toevallige gebeurtenissen in dat ene uurtje filmen, ze vielen allemaal op hun plek en kwamen allemaal op het juiste moment. Zoals die scène met die jongen die de klas nog in wilde terwijl Adri de deur al had dichtgedaan. Schitterend. Je moet het zien om het te begrijpen. Als Adri vertelt dat ie altijd naar de wc ging om daar uit het raam te kijken hoe laat het op de kerktoren was, gaat zelfs de camera even door de knieën, om aan te geven hoe klein, of groot, we toen waren. Allemaal ingrediënten die ervoor zorgen dat er een lekker verhaal ontstaat. Verfrissende televisie!

En om het te zien, moest ik wel even helemaal naar m'n dochter, want ik heb geen Ziggo. Maar dat had ik er graag voor over. Over een paar weekjes kan de hele wereld het zien, op YouTube.

Bij de dokter

Om bloed af te nemen wordt Zorro kaalgeschoren op een pek waar hij zelf niet bij kan.



Gisteren zijn we met Zorro weer bij de dokter geweest. Hij moest daar eigenlijk al na een maand naartoe, maar het lijkt zo goed met hem te gaan sinds hij dat nierdieetvoer krijgt – hij loopt te rennen en te vliegen – dat we dat moment wat hadden uitgesteld. Al zou je elke dag wel met hem naar de dierenarts willen, want hij vindt het reisje erheen en de belevenissen in de wachtkamer machtig interessant. Gisteren had hij gezelschap van een te dik hondje, waar het ook goed mee ging, want nadat hij op de weegschaal was geweest, bleek hij vijf kilo te zijn afgevallen, van dertien naar acht kilo, ving ik op – er blijft geen hond van over, zou je denken –, en een grote, zwarte bouvier, die gelukkig net binnenkwam toen wij weer vertrokken. Voor Zorro, die nooit buiten komt, was dit een reus.

Maar gaat het echt goed met Zorro? Vandaag kregen we de uitslag. In het bloed wordt vooral gekeken naar de waarden van de kreatinine en de fosfor. Die moeten onder een bepaald niveau zijn. Want beter wordt hij niet meer, maar met de juiste voeding kunnen we nog lang van hem genieten. De waarden bleken met bijna de helft verminderd. Hij doet het dus goed op z'n nierdieet en hoeft geen extra medicijnen. Over drie maanden terugkomen.

Het filmzaaltje op televisie

LIVE OPGENOMEN

Allemaal kijken! Zeker als je d'r op gezeten hebt!

Voor het programma Sporen van vroeger van RTV Katwijk maakte Adri van Beelen met mij een reportage over het filmzaaltje van de Christelijke Opleidingsschool. Dat was in december. Het was een gezellige dag en we mochten overal filmen. Met Jaap Arnoldus, die de camera bediende, daarbij geholpen door stagiaire Robin Haasnoot.

Ben benieuwd wat het geworden is. Net als u!

De eerste uitzending is op maandag 17 februari omstreeks 20.30 uur. De uitzending wordt op de avonden daarna nog de gehele week herhaald rond dat tijdstip, hoe laat precies is afhankelijk van de programmaindeling. In de week daarna wordt het programma iedere dag herhaald om 10.00 uur en 16.00 uur. Alleen via Ziggo digitaal, kanaal 41. Maar heb je het dan nog niet gezien, geen nood, want de uitzending wordt daarna op YouTube gezet, voor de eeuwigheid.

Nog vier nachtjes...

... slapen, of nog een paar nachtjes extra voor sommigen, maar dat lijkt me niet onoverkomelijk.

Het klompendansje van Shirley Temple

Shirley Temple is gisteren op 85-jarige leeftijd overleden.

Boudewijn Smid haalde haar nog aan op bladzijde 43 van Enclave Volendam: 'Dankzij hen [de Amerikanen door wie rond 1900 het clichébeeld van Holland ontstond] deed Shirley Temple in 1938 een klompendansje in Volendammer kostuum om Nederland uit te beelden in de Hollywoodfilm Heidi.'

Afgelopen vrijdag hadden we het er nog over.