dinsdag 16 oktober 2012

Het zand van Barcelona

Goed dat ik eraan dacht. Om een potje mee te nemen voor zand. Want Barcelona ligt aan zee en heeft een strand, bij de oude visserswijk Barceloneta. Ik gebruik er altijd m'n lege potjes gel voor. Als je er eenmaal bent, op je vakantiebestemming, denk je er niet meer aan. Dan, als je weer eens door die koffer graait, op zoek naar de een of andere sok of onderbroek, kom je het tegen. Het is vaak genoeg gebeurd dat ik weer met een leeg potje huiswaarts keerde. Of één keer, dat ik het gevuld op het strand van een eiland achterliet waar ik misschien wel nooit in m'n leven meer zou komen (zie Zand).


Maar nu dacht ik eraan, en kan ik het zand van Barcelona toevoegen aan m'n verzameling. Het is mooi zand, het heeft een mooie, volle korrel. Ik heb het al overgeheveld in een uniform glazen potje. Er moet alleen nog een etiket op: 'Barcelona (SP) 25-9-2012'.


Ik hou het nog netjes, met m'n verzameling. Je hebt er die het veel grootser aanpakken. Maar zoveel vrienden heb ik niet die zand verzamelen.

zondag 7 oktober 2012

Barcelona


En zo vielen we met onze neus pardoes in de Barcelonese boter. Plompten we, zonder het van tevoren geweten te hebben, zomaar midden in het feest van La Mercè. Dat is de schutspatrones van Barcelona.


Haar echte feestdag is 24 september, maar ook in de dagen daarvoor is er al overal onrust in de stad. Prettige onrust, bij 28, 29 graden warmte. In de schaduw. Want in de volle zon zal de thermometer gemakkelijk de 40 graden halen, om onder de grond, waar de metro kronkelt, nog hoger uit te komen.


La Mercè. Ze heeft ons dagenlang beziggehouden. We liepen haar per ongeluk tegen het lijf, op het plein voor de kathedraal, en daarna kwamen we niet meer van haar af. Maar het was prettig haar in de buurt te hebben. Soms letterlijk, zoals die middag dat we hondsmoe bij het hotel aankwamen, na een bezoek aan de Sagrada Familia – nóg niet af. Even liggen... dachten we. Tot we de hoek om kwamen...  en er van dat liggen niets meer kwam. Want daar, op de stoep voor het hotel... óns hotel... stonden de giganten! Klaar voor de optocht.


De smalle straatjes en het plein waren vol met grote poppen gezet. Koningen en koninginnen, prinsen en prinsessen, poppen van wel vier meter hoog, draken en kippen, een haan, een varken, een paard, allemaal reuzegroot. Ook dwergen. Een boer, een boerin, een vissersvrouw met een blote borst en een visserman met flinke wallen onder de ogen.


De hele santekraam zou om zes uur in beweging gaan, begeleid door fluiten en knoertharde trommels. Dan kropen er mannen in de poppen, om ze op te tillen. Ze hadden een band om hun middel, anders gingen ze door hun rug. Ze keken door een bijna onzichtbaar gaasje in de rok van zo'n pop, zodat het net was of die poppen zelf konden lopen.


Het werd een optocht zonder einde.


Dan nog maar even niet plat.


Ook na de optocht moesten we nog opblijven, want om tien uur was er alweer het vuurwerk, bij het Palau Nacional, met de Font Màgica, een fontein die water spuit in alle kleuren van de regenboog.


Een vuurwerk op muziek, en aan het eind allemaal sterretjes, in handen van meer dan honderdduizend mensen.


Fantástico! Muchas gracias, señora Mercè. Ja, m'n Spaans ging met sprongen vooruit tussen al die mensen, al had ik het nooit gesproken. En wat een taal, veel mooier dan het Frans, wat ons altijd was aangepraat.


Op weer een andere dag slenteren we door grote straten met grote huizen met heel veel balconnetjes, omhoog naar de berg die Tibidabo heet, waarop een kermis, al sinds 1899, en een kerk, de Sagrat Cor ('Heilig Hart'). Kerk en kermis. Wat passen die twee toch goed bij elkaar.


Vanaf de berg is het lekker afzakken naar Parc Guëll, het sprookjespark van Gaudí.


Met arcaden in de vorm van bomen.


Of bomen in de vorm van arcaden.


De hallucinaties van een vrome katholiek. Hoe kun je het bedenken? Dat portiershuis, met die vliegenzwam op het dak, en dat andere huis, met die smalle, hoge toren.


Parc Guëll, met het bekende terras van de meanderende bank van gebroken tegels en glas. In het plafond tussen de zuilen die het terras dragen, niet alleen tegels maar ook schotels en kopjes, met de oren er nog aan.


Gebouwd tussen 1900 en 1914. De stad was de wereld ver vooruit. Verder dan maar. Hier een broodje, daar een taartje, koffie. De lekkerste koffie...


onder een plafond van opgeschuimde melk.


Niet vergeten, om zes uur naar de Plaça de Sant Jaume, voor de Sardana. Een kringdans, waarbij vooral de wat oudere Catalanen elkaar bij de hand houden en een ingewikkeld patroon van stappen maken waartussendoor de armen omhoog gaan. De begeleiding gebeurt door een orkestje (een cobla) met traditionele Catalaanse blaasinstrumenten.


En dan, op weer een andere zonnige dag... die straat, de Avenguda de Gaudí, een kalme straat, fris en groen, schuin omhoog...


van de Sagrada naar het Hospital de la Santa Creu i de Sant Pau. Da's een hele mond vol om een ziekenhuis zo te noemen. Gebouwd door Lluís Domènech i Montaner. Een tijdgenoot. Inzoomen op de engel.


Barcelona. We hebben niks gemist, geloof ik.


De zuil van Columbus, de palmbomen langs de Passeig de Colom.


De haven, hoog in de lucht met de gondel naar de Montjuïc.


Kijk, die groene kronkel daar, dat is de Ramblas. Ooit een rivier.


Niets gemist. Het pleintje, boulevardje – wat is het? – van de Passeig del Born, achter de Santa Maria del Mar, de kerk waar om zes, zeven uur 's avonds de zon nog schijnt en jonge paartjes trouwen, wat stegen door, paella, omdat de maag het vraagt, weer stegen door, een plein, Plaça Nova, een concert voor de kathedraal. Stoeltjes. Omvallen van de slaap. La Mercè! Kijken, luisteren. Ha, lekker, een ijsje!


Een ander concert, van de vier gitaristen...


in het Palau de la Música Catalana...


ook zonder geluid al een en al muziek.


Barcelona. De stegen, de pleinen...


overal, tussen al die hoge huizen...


de zon, de warmte, de blije opgewektheid van deze stad...


de mensen, de drukte, het geroezemoes...


eten, overal eten, de lucht van de zomer. In de avond een cava op het plein met het barretje voorbij de kleine kruidenier. Geluiden van de nacht.


Het licht. De zee. Met je surfplank door de stad.


Barça. Geen einde.

zaterdag 6 oktober 2012

Goeie schoenen


Zo, nieuwe schoenen heb ik alvast, vanmiddag bij Haasnoot gekocht, in Katwijk in de Princestraat. Een pak had ik al, twee jaar geleden bij Schuitemaker gekocht, ook in de Princestraat. Als dat pak nog past, hoef ik alleen die schoenen maar in te lopen.

vrijdag 5 oktober 2012

Huisdieren

Toeval of niet. Op 4 oktober voor het slapen gaan wil ik nog een verhaaltje lezen. Ik sla Au revoir van Martin Bril open op bladzijde 233. Daar ben ik lang geleden gestopt. Ik haal het stukje papier weg dat tussen de bladzijden ligt en lees de titel die tevoorschijn komt: 'Huisdieren'.
Het verhaal gaat over een poes en een hond die de hele dag met elkaar optrekken. De poes is bijdehanter dan de hond. De poes vangt de muis en de hond mag het werk afmaken. Ze slapen samen in de hondenmand.
Een mooi verhaal om de nacht mee in te gaan.

donderdag 4 oktober 2012

Werelddierendag

Fernando Botero: El gato – Rambla del Raval, Barcelona

maandag 1 oktober 2012

La Plancha

Hier is het goed toeven in de avondzon, nog net binnen de omwalling van de Sleutelstad, de Morspoort in het vizier. Als de zon gezakt is naar binnen voor de paella, met vooraf nog wat boquerones fritos (gefrituurde ansjovis). La Plancha is net één grote huiskamer, beregezellig. Helemaal als er zo'n echte Leidse familie komt aanzitten. Maar de hutspot* is hier ver te zoeken.

Paella Valenciana
Paella Marinera

Door alle indrukken waren we helemaal vergeten onze paraplu's weer mee te nemen.


* Hutspot is een gerecht van aardappelen, peen, uien en klapstuk, dat de Leidenaren ieder jaar op 3 oktober eten ter herinnering aan Leidens Ontzet in 1574. In de ochtend van 3 oktober van dat jaar sluipt een Leidse jongen, Cornelis Joppensz, naar de ingestorte stadsmuur bij de Lammenschans en vindt daar op het vuur een door de gevluchte Spaanse belegeraars achtergelaten maaltijd van wortelen, uien, vlees en pastinaken. De maaltijd wordt hutspot genoemd. Meer te lezen op 3october.nl.

woensdag 19 september 2012

Relikwieën en documenten (3) – Klomp

Dit is de klomp van mijn opa. Of beter: wás de klomp van mijn opa. Die van de bomschuitjes (zie Wat ik mis (7) / Relikwieën en documenten (1) en Vroege herinneringen). In een onbezonnen bui geel geverfd. Dat doe je alleen als je jong bent, en daarna heb je eeuwig spijt. Wat zal er gebeuren als ik hem eens opschuur?

Heel vroeger groeide er een plant in. Daarom hangt-ie aan de muur. Onzichtbaar, met een haak in z'n hak. Zo lijkt-ie te zweven of vastgeplakt.

Grote voeten had mijn opa. Toch minstens maat 45, zoals ik zelf heb. Als ik erin sta, stiekem, op één been, denk ik: zo heeft mijn opa dus ook gestaan. Een lange man. En ja, waar is de linkerklomp?

Ik koester de klomp van mijn opa. Toen ik hem verfde, zat-ie al onder de houtworm. Als-ie ook mij maar overleeft, dan vind ik het best.

woensdag 12 september 2012

Molyvos

Molyvos, op het eiland Lesbos. Zo'n haventje, met van die bootjes. Frisse kleuren op het kabbelende water. Wit en blauw en rood en geel.


Als de dag begint, in de heldere ochtendzon ontbijten aan de kade. Een broodje, een eitje, koffie. In verwondering om je heen kijken om zoveel zorgeloosheid. Een dorpsbewoner die een praatje maakt met een andere dorpsbewoner. Een stoepje dat geveegd wordt. Tafeltjes die nog eens rechtgezet worden. Een ander toeristenpaar dat zijn plek inneemt, altijd op voldoende afstand van de ontbijters die er al zitten.


In de stilte van de ochtend de opvallende verschijning van de havenmeester. In vol ornaat – uniform met tressen, hoge pet – verlaat hij zijn kantoortje en start hij zijn brommertje. Als hij eenmaal zit, een paar minuten later, pruttelt hij voorbij. Waarheen?


We nemen nog een laatste slok koffie en staan op. Proberen ons, voor even, los te rukken van het prachtige uitzicht, het haventje, de bootjes, de eindeloze, blauwe zee, de bergen rondom. Terug naar het kamertje dat in dit verre land voor even van ons is. Nog wat opfrissen en dan naar het strand. Een lange, lome wandeling over een heuveltop langs de zee, omhoog en weer omlaag, langs een gebouw met een hoge schoorsteen, de oude olijfoliefabriek, een zwembad in het groen – daar gaan we straks zwemmen – en dan nog een klein stukje over een dorre weg. Het kiezelstrand, we zijn er. We huren onze vaste ligbedden met parasol. Liggen en kijken. De eindeloosheid van het blauw. Water, eilandjes. Een tijdschrift, een stuk krant, een boek, een slok water zo af en toe. Goed smeren en slapen.


Als het te heet wordt weer terug, maar eerst nog even zwemmen, en dan, in de namiddag lekker hangen bij het haventje, op rechte stoeltjes. Op tafel de menukaart met lange lijsten hapjes. Dan dit proberen en dan dat. Vissers die, als ze niet vissen, hun netten repareren. In het blauwe water scholen sardines. Octopussen die hangen te drogen. De katten om je heen. Naast je en onder de tafel houden ze elkaar in de gaten. Sommige vervaarlijk op de rand van de hoge kademuur. Als ze er maar niet vanaf vallen.


Zo'n haventje. Er gebeurt niets en er gebeurt van alles. In de avond de bootjes die uitvaren. Jongens die vissen met een touwtje. Toeristen die heen en weer slenteren, heen en weer over tweehonderd meter kade. Het geroezemoes van stemmen in de warme avondlucht. Nog meer stemmen in de warme nacht, gelach, dichtbij onder je, terwijl je met de deuren open plat op bed ligt met je ogen dicht.


Molyvos. We waren er veel te kort, en door de bliksem die insloeg nog korter. Een klap, vlak naast de vleugel. Weer terug naar Schiphol. Gaten in de romp! Volgens de stewardess. Veertien lange uren rondhangen op een vliegveld tot we dan eindelijk echt op weg konden. Nog een keer proberen. Nog zes dagen over, van de zeven. Heerlijke dagen. Het was heet – 30 graden in de schaduw – en het was goed.

maandag 3 september 2012

Hier ben ik


'Kijk, hier ben ik weer. Hebben jullie me gemist? Als ik op de foto moet, wil ik altijd wel een beetje omhoog komen. Want liever blijf ik lekker liggen. Zo met m'n kop op de rand, dat is het lekkerst. Dan kan ik alles mooi overzien. Dat hele grote kleed... vanuit m'n skybox. Ik heb daar al zoveel plezier van gehad. En ja, wat was het voor een zomer? Moet ik daar wat over zeggen? Niet zo best, hoor ik overal om me heen. Maar ik heb me prima vermaakt, hier in m'n knollentuin.'

vrijdag 31 augustus 2012

Tachtig

Hieperdepiep hoera!

Mijn moeder heeft vandaag de leeftijd der zeer sterken* mogen bereiken.

Als je haar soms tegenkomt, kun je haar gerust feliciteren.

















* De zegswijze is afgeleid van Psalmen 90, vers 10: 'Aengaende de dagen onser jaren, daer in zijn tseventich jaer: of so wy seer sterck zijn, tachtentich jaer.'

vrijdag 24 augustus 2012

Kawel Appel


Kleindochter aan de vingerverf. ''t Lijkt Karel Appel wel,' roepen de omstanders. Waarop ze haar handjes opent en zegt: 'Kawel Appel.'

donderdag 23 augustus 2012

100 jaar wachten

Opmerkelijk nieuws: morgen mag het open, om 18.00 uur, een pakketje dat 100 jaar geleden werd ingepakt, op 26 augustus 1912.

Maar waarom dan niet even tot zondag gewacht, of tot maandag desnoods, als het gebouw waar het pakketje ligt op zondag gesloten is?