Het begin – Coast to Coast (6)

De schoenen zijn gloednieuw.

'Maar wanneer begint nou die wandeling? Want al die stukjes vooraf en gelijk al het einde, de finish, aan het begin, wat kopen we daarvoor? De mensen willen spektakel. De bezoekers van je blog willen het pad zien, willen de bergen zien, Lakeland, de rollende heuvels van de Yorkshire Dales en daarna de uitgestrekte veengebieden van de Yorkshire Moors.' – 'Al goed, al goed.'

Op de ochtend van de 20ste juni trokken we dus eerst naar het strand, waar een ouder echtpaar ons vereeuwigde voor het monument dat daar staat, om een mooie kiezel in onze zak te stoppen en onze schoenen in de zee te dopen.

Rechts van het midden de aardverschuivingen.

Het klif, St Bees Head, lag er uitdagend bij in het heldere ochtendlicht. Maar daar mochten we niet langs van de autoriteiten. Het was gedeeltelijk ingestort. Dat was in december gebeurd. Van het strand liepen we naar de boulevard (of promenade) en toen terug naar het pad waar de honden worden uitgelaten. Om daarna na het kerkje dat gewijd is aan de heilige Mary en Bega de omleidingsroute op te pakken.

Een oude Engelsman, inwoner van St Bees, groette ons en we hadden het over de wandeling. Hij vertelde dat je daar gemakkelijk langs kon, langs het ingestorte klif, dat er niks aan de hand was. Zo'n verhaal, je zal het altijd zien, de mensen die er wonen weten hoe het werkelijk zit, kennen de plek. Je moest een beetje aan de binnenkant blijven van het draad, een stukje door de weilanden en dan kon je na de instorting gewoon weer doorlopen, het pad op. Het bracht ons aan het twijfelen. Maar we waren op het strand geweest, hadden onze schoenen gedoopt, de kiezel opgepakt en waren al bijna bij het hondenpad en hadden daarna nog die hele wandeling voor de boeg. Alles op onze eigen voeten. Heel vriendelijk van deze man, deze inwoner van St Bees, en we geloofden hem, dit advies, hij had gelijk, echt waar, maar om weer helemaal terug te gaan...

We hadden dat natuurlijk eerder moeten onderzoeken, hadden er ook alle tijd voor gehad, dan hadden we de omleidingsroute kunnen negeren, want als ik nu, achteraf, de berichtgeving zie op de BBC en de foto's erbij, stelt het inderdaad maar weinig voor, die landslip. En hoeveel landslips zijn we niet al tegengekomen op het South West Coast Path? Ook daar zijn we allemaal omheen gegaan.