'Vroege herinneringen' in het DunaAtelier

Eerst al om zeven uur, nog een heel uur voor het gebeuren, die collega die binnenstapte om me een leuke avond toe te wensen. Dat verwachtte ik niet, omdat ik wist dat hij die dag vanuit Leiden naar Katwijk aan den Rijn zou gaan, om naar de historische tram te kijken, die daar nu een week aan het heen en weer rijden was. Maar nu was hij helemaal in Katwijk aan Zee bij Schuitemaker een visje gaan eten en dacht hij, dat DunaAtelier is toch om de hoek, dus ga ik eerst daar nog even kijken. Maar nu moest hij nog helemaal van Katwijk aan Zee naar Katwijk aan den Rijn, om eindelijk met die tram mee te kunnen.
Dan die ene vrouw, die er al heel vroeg was, om kwart over zeven of zo, voor een plekje, maar zich al die tijd prima vermaakte, terwijl Gerard de stoelen nog aan het neerzetten was. En twee vrouwen die netjes van tevoren kwamen zeggen dat ze halverwege de avond weg zouden gaan, weg zouden sluipen, maar dat dat dan niet vanwege mijn praatje zou zijn. Ze hadden ergens anders een concert, waar ze ook nog heen wilden. Ze zijn niet meer weggegaan.

De Japanse toeriste die tussendoor binnenkwam om even drie schilderijen te kopen, in een volle zaal met mensen die naar een praatje zaten te luisteren. Ik kon gewoon doorgaan met m'n verhaal, maar ondertussen werden er tussen het aandachtig luisterende publiek schilderijen aangewezen en van de wand gehaald en werd achter in de zaal de koop gesloten. Als je het van buitenaf zou bekijken, waren we met z'n allen in een vreemd soort film terechtgekomen. Nee, de avond kon niet meer stuk in het DunaAtelier.

M'n ouders die tijdens m'n verhaal, dat ging over mijn jeugdherinneringen in de jaren zestig en gewoon op deze blog te lezen is, de hele tijd maar zaten te glimlachen en van de ene verbazing in de andere vielen, want het ging natuurlijk ook over hen, dat verhaal. Wat fijn als je geen internet hebt en je het dan voor de eerste keer mag horen.
Bert, die op blote voeten was gekomen. En m'n tandarts, die kwam vertellen dat ik hem door mijn jarenzestigverhaal in één avond van zijn jarenvijftigtrauma had af geholpen.

Wat een avond! En iedereen was leuk en aardig en had op z'n eigen manier zo'n beetje hetzelfde meegemaakt, in de jaren zestig, en soms ook niet, maar dat gaf niet.

Zo kom je bij het verhaal 'Vroege herinneringen' dat ik donderdagavond voorlas, door erop te klikken.

De foto's zijn van Gerard Brouwer.

Historisch spektakel in Katwijk aan den Rijn

Vanavond was ik bij het historische spektakelstuk ter gelegenheid van de 250ste verjaardag van het Assendelft-orgel in de Dorpskerk in Katwijk aan den Rijn. Allerlei historische figuren werden uit de mottenballen gehaald. Net als de tram van 55 jaar geleden, die ik net daarvoor nog even had laten passeren.

Met dank aan Adri van Beelen voor de uitnodiging.

Ja, wij hebben ze gezien – Sail 2015

Beetje lastig varen met al die beveiliging om je heen, en een echt mooi plaatje wordt het natuurlijk niet als je geen telelens bij je hebt, maar ze zijn te zien als je goed kijkt: Willem-Alexander aan het roer, Máxima in het midden op de roef, op de tweede foto zwaaiend, en Beatrix, ook op die foto, met witte zonneklep, dat d'r haar niet door de war gaat. Op de derde foto, voor het roer, Amalia. En Mabel en Alexia en Ariane waren er ook, op de Groene Draeck.

Op het schrijversstrand (10a) – Er kwam een tram voorbij

Er kwam een tram voorbij, langs huize Bijdorp, waar Bilderdijk woonde, in de tuin, maar dat was pas in 1881, dat die tram daar langsvloog.

Vichy

Drie jaar geleden was ik in de kuurstad Vichy. Het was er stil. De omgeving was als in een oude Franse film.

De muziektent stond er nog, maar zonder muziek, en er waren nog wat andere decorstukken blijven staan.

Als er niemand was, kon ik rustig in dat decor plaatsnemen.

Ik zette mij achter een tafeltje op een terras, bestelde een Perrier tranche (dat is een glas bronwater met een schijf citroen en een stamper) en nam de juiste pose aan om mezelf op de foto te zetten. Voor later, als ik er niet meer was.

Die foto is niks geworden.

Op het balkon

Op het balkon, waar je zo graag lag, bloeit nu een lavendel. En ook je olijf doet het goed.

Aardrijkskunde ophalen

Ik moet mijn aardrijkskunde toch eens ophalen. Pas reisde ik met de trein over Zwolle naar Giethoorn. Dan moet je eruit bij Steenwijk en dan met de bus naar het waterrijke plaatsje, waar ooit Rijk de Gooyer woonde en de film Fanfare is opgenomen. Omdat er werkzaamheden aan het spoor waren, moest ik met de bus vanuit Zwolle verder. Eerst een bus naar Zwartsluis en vervolgens een bus naar Giethoorn, naar de Dominee Hylkemaweg. (Weg? Dat zal dan wel een dominee zijn die daar vroeger gestaan heeft.) Twee bussen. Dat zag ik niet zitten.
Nu zag ik dat je ook met de trein via Meppel kon reizen om in Steenwijk uit te komen. Van die kant was het spoor misschien niet opgebroken. En dan met één bus vanuit Steenwijk naar Giethoorn. Meppel ligt toch in Drenthe, dacht ik, in het noorden. Wat een omweg. Maar toen ik op de kaart keek, zag ik dat deze plaats juist ten zuiden van Giethoorn lag, Giethoorn dat in de provincie Overijssel ligt en niet in Drenthe waardoor Meppel daar helemáál niet kan liggen. Ik was in de war met Emmen. Wat is er toch gebeurt met me nadat ik vroeger al die rijtjes plaatsnamen van de blinde kaart leerde? Je moest die kaarten per provincie eerst overtrekken zonder de plaatsnamen erbij te schrijven. Alleen maar stippen voor de plaatsen en kronkellijnen voor de grenzen en rivieren. Op overtrekpapier dat zo lekker naar gebakken brood rook.
Meppel en Emmen, ze hebben wel wat letters van elkaar, vooral klinkers, en de m van Meppel is in het midden van Emmen terechtgekomen en dan dubbel. En wat is er met de l en p in Emmen gebeurt? Ik hoopte maar dat dat het was, een Babylonische schrijfverwarring. En niet dat mijn geografische basiskennis, er op de lagere school zo goed ingestampt, net als de rijtjes tafels, uit mijn hoofd aan het wegebben was. Dan had ik daar maar veertig jaar wat aan gehad. Verschrikkelijk!

25 jaar zoenen – vervoer

Die vlaggetjes staken uit, dus daar moest een speciale doos voor gemaakt worden, met extra ruimte voor. En toen kon de reis beginnen.

25 jaar zoenen – the making of

Die vlaggetjes, dat is nog het meeste werk. Garen erdoor rijgen om ze te laten golven en dan maar dopen in de verdunde vernis. Iedere dag. Tot het een beetje in vorm blijft. Die vernis moet echt lekker dun zijn. En almaar, als het weer wat gedroogd is, aan dat garen trekken, dat het niet vast gaat zitten, want dat moet er later uit. Dan op prikkers vastzetten en nog meer dopen. Nog een keer of tien.

Dan de vlaggetjes van de prikkers losknippen en garen eróm, dit keer, om het in vorm te houden. Ondertussen bedenken hoe je ze aan die mastjes krijgt, en dat ze blijven staan, horizontaal, niet uitzakken. Dat doe je met een onzichtbaar nylon draadje, dat door het middelste gaatje in het mastje gaat. Die mastjes zijn eerst wit geverfd. De gaatjes zijn er daarna in geboord, met een boortje van een millimeter, schat ik. De oranje knoppen zijn kralen uit een kralenwinkel. Twee voor tien cent. Nog nooit zo weinig uitgegeven in een winkel.

Het groene plateautje waarin de beeldengroep staat, bestaat uit zo'n tien laagjes karton. Het gat voor de beeldengroep is in acht van die laagjes uitgesneden, een voor een. Waarna al die kartonnetjes op elkaar gelijmd zijn en onder een dikke stapel boeken gelegd. Na het schuren en vijlen* wordt het karton geverfd en ten slotte afgelakt met vernis uit de spuitbus. Helemaal aan het eind gebeurt dat ook met de vlaggetjes als ze aan mastjes zitten. Om de binding wat te fixeren. De beeldengroep komt trouwens echt uit Delft, van de Markt, bij de Nieuwe Kerk.

En geleidelijk aan ontstaat er op zo'n knutseltafel een bende, waarvan je je afvraagt hoe je het ooit weer allemaal opgeruimd moet krijgen.

* Op elkaar gelijmd karton is harder dan hout, mocht ik constateren. Het gat voor de beeldengroep bleek een millimeter te klein uitgesneden. Ik denk dat ik een uur bezig geweest ben om die millimeter rondom weg te vijlen.

25 jaar zoenen

Vrienden van mij vierden zaterdag dat ze elkaar 25 jaar geleden de eerste zoen gaven. Tenminste, zo stond het in de uitnodiging. Dus ging ik aan het rekenen, en aan het knutselen...

Oerol

Les Dudes

Gisteren waren we op Oerol op Terschelling. Daar wilden we al heel lang een keer naartoe. In de uitzending van Opium had André van Duin het nog gezegd: 'Je bent er zo, met de boot.'

CW Boost

Dus gingen we 's ochtends vroeg op pad voor een vroege boot en met de laatste boot die er nog te krijgen was weer terug. En tussendoor beleefden we van alles. Gewoon op straat en onder de Brandaris. Zoals met Les Dudes uit Canada. Of de acrobaten van CW Boost.

Er was ook veel landschapskunst – want Oerol is een festival van theater én landschapskunst – zoals 'De Passage, Hoorn van het wad' van Frans van der Horst, Jasper le Clercq en Jeroen Diderik. Van staal en zeildoek waar je in kon zitten, en dat zat allemaal met touwen in het water vast. En als je erdoorheen liep hoorde je geluid.

Of dat kerkje, van de Quakers, leek het wel, in zo'n dorre grasvlakte. Jammer van die auto opzij en dat bord en die vlaggen en die tent aan de andere kant ervan.

Ja, overal was wat, wat Oerol ook betekent. Zoals André van Duin al zei: 'Het is óé-rol, dat betekent ó-veral. Het is ó-veral. Het is óé-rol... gezellig.'

Eerste levensbehoeften

De regering wil boeken, tijdschriften en kranten onder het hoge, duurdere btw-tarief laten vallen en dagelijkse, eerste levensbehoeften in het lage, goedkopere houden. Het zegt iets over een regering, die boeken, tijdschriften en kranten niet als eerste levensbehoeften ziet.

Relikwieën en documenten (4) – Weer wit

Ik heb m'n opa's klomp weer wit geverfd, zoals het hoort. Eigenlijk moet ik niet zeggen 'weer', want hij was niet wit. Het was gewoon een houten klomp, zonder kleur, ooit. Maar ik had 'm, ook ooit, in een onbezonnen bui, geel geverfd. Daarom is ook de voetzool wit. Omdat die geel was meegeverfd. Maar dat hoort natuurlijk helemaal niet, een geverfde voetzool. Want dan kan je er niet gelijk op lopen na het verven. Maar nou zeg ik weer iets raars. Want het was niet eens verf, heel vroeger. Het was krijt, waarmee klompen werden gewit. Maar ook dan, ging je niet ook je voetzool meekrijten. Misschien moet ik, om die voetzool niet te zien, en zodat het klopt en eruit ziet zoals het hoort, er plantjes in zetten. Daar hield m'n opa van.