Als het lente is, lees ik een krant op een terras en drink een latte uit een glas. Of om het even een boek met een cappuccino of een dubbele espresso. Maar dat kan ook als het zomer is. 's Winters ga je binnen zitten.
Al die fietsen, handkarren met van alles en nog wat, een paard dat geduldig staat te wachten voor iets wat op een melkwagen lijkt, een kar met tonnen bier, lege tonnen die weer opgehaald worden, iedereen bezig, een draaiorgel met dansende mensen ervoor, een zure bom in de hand. Kinderen die op houten steps door het beeld fietsen. Vrouwen en meisjes met gesteven schorten en al die duizenden petten. Iedereen keurig gekleed. Dat valt wel op. Arm maar keurig. Een kinderwagen op hoge wielen die net de stoep wordt af geduwd, nu alleen nog in een museum of antiekwinkel te bewonderen. Net als die handkarren. Die zijn helemaal uit het straatbeeld verdwenen.
Vrijdag stond er in de Volkskranteen verhaal over videobewerker Denis Shiryaev. Hij vijzelt oude archieffilmpjes op naar HD-kwaliteit en zet ze op YouTube, in kleur. Het is een ingewikkelde techniek, van plaatje voor plaatje, begrijp ik uit het artikel. Een paar weken geleden was er al een filmpje van de gebroeders Lumière met beelden van Parijs uit de late jaren 1890, met brandweerwagens met paarden ervoor in volle galop en uitpuilende koetsen over een lange laan, met daarbij natuurlijk al die paardendrollen op straat. In kleur!
Voor de volledigheid ook nog een link naar het derde filmpje dat Shiryaev restaureerde, van New York in 1911, met tussen de wolkenkrabbers behalve trams en Fordjes ook nog koetsen, met een paard ervoor. In New York. Tussen al die hoge gebouwen.
Als de zon goed staat en de schaduwen vallen goed en je van het enige blik dat er staat (met een beetje verbeelding) wel een koetsje kan maken, kun je je hier zomaar in de negentiende eeuw wanen.
Niet geschikt voor jeugdige kijkers of als je sowieso wat bangelijk bent aangelegd.
Dat komt wel heel dichtbij dan, zo'n foto, als het je eigen lichaam betreft. Echte schroeven. En die lange is nog het belangrijkst, die houdt de boel op zijn plaats. De chirurg bij wie we vanochtend op het spreekuur waren had er een naam voor. Een soort van hoofdschroef. Na een jaar mag het plaatje eruit, dat is een kleine operatie. Maar alles zit nu weer goed. Ik mag mijn voet weer voorzichtig gaan belasten, 'op geleide van pijn', zoals dat heet.
Tekst op de sokkel van het monument voor Greyfriars Bobby.
Het barst van de schrijvers in deze stad. Rechts, voorbij het monument voor Bobby, iets verderop in de straat (George IV Bridge), is The Elephant House, het thee- en koffiehuis waar J.K. Rowling haar romancyclus Harry Potter begon.**
* Bij het aanvang van het jaar 2010 zongen we het voor het eerst met de Schotten. Zelden hadden we bij zoveel graden vorst zo'n warm gevoel.
** Met op site van dat etablissement een mooi filmpje waarin zij daarover vertelt. Even doorklikken dus.
Soms wilde ik dat het niet gebeurd was. Dat ik de tijd kon terugdraaien. Dat ik gewoon was opgestaan, de heuvel af gegaan, en dat we gewoon die gezellige pint waren gaan drinken in de Sheep Heid Inn, daar onderaan Arthur's Seat, in Duddingston village, aan het meer. Die pint heb ik nog tegoed!
31 januari 2019
* Niet 'de stad van Dr. Jekyll en Mr. Hide', wat ik eerst wilde schrijven, want dat speelt in Londen. Al is wel te begrijpen dat dit soort personages in het hoofd van een auteur uit Edinburgh konden ontstaan.
** Dat monument, in de vorm van een toren(tje), daaronder dus, is nog net te zien, heel klein, rechts op de foto, naast het reuzenrad. Het staat aan Princess Street.
*** In Groot-Brittannië eert men zijn helden. De kerken zijn er vol met beelden en plaquettes. Van James Young Simpson is er ook nog een standbeeld, in Princess Street Gardens, onderaan het kasteel.
Wat zijn we blij met al die prachtige foto's die Dirk van Egmond van onze bruiloft heeft gemaakt! Uit het leven gegrepen! Iedere keer weer een feest om doorheen te bladeren.
Na Binnenstebuiten, als je 'het huis' gezien had, snel naar De Wereld Draait Door, en als het meezat ook nog een paar weken De slimste mens. Dat waren topavonden! Niet altijd, maar vaak wel. DWDD – een ijkpunt. Waarom? Misschien om wat er vandaag in de Volkskrant stond: de taal van Van Nieuwkerk.
De pijl wordt er vóór de operatie op gezet. Dat is protocol. 14 januari 2020.
Bij mij is altijd alles rechts. Ik ben doof aan m'n rechteroor. Rechts maakte ik ooit een smak op m'n knie, door een verloskundige die zonder te kijken achteruitgereden kwam,* rechts had ik vroeger altijd bloedneuzen en had ik minder lang geleden een zere bal, rechts brak ik ooit m'n arm, door van een hekje te vallen op de lagere school, bij slagbal, waardoor m'n moeder al m'n huiswerkopdrachten moest schrijven. Want ik schrijf ook rechts. En nu breek ik m'n enkel aan die kant.
* ... uit een straat waar ze niet in mocht. Met veel tegenzin stapte ze uit, maar vroeg niet even hoe het met me ging, want ze had zo'n haast, en ook toen ik haar later nog meldde dat er op de foto te zien was dat er een brokje bot uit mijn knieschijf was, toonde ze geen enkele compassie. Zo, dan ben ik maar even kwijt.
Als je aan het begin van Princess Street, op de hoek met Lothian Road, schuin tegenover het kasteel, een klein stukje Shandwick Place op gaat, maar dan gelijk rechts Queensferry Street in schiet langs het beroemde Randolph Crescent, waar de huizen in een halve cirkel staan,* dan nog een stukje Lynedoch Place pakt, met de bocht mee via Randolph Cliff richting de Dean Bridge, hoog in de lucht, maar net daarvoor aan je linkerhand het straatje naar beneden neemt, de Miller Row, kom je bij het riviertje de Leith. Je waant je in een romantisch landschap uit de negentiende eeuw, met het ruisende water diep verscholen in de kloof en de huizen hoog boven aan de rotsen. Dit is Dean Village, een wijk (dorp) vlak bij het centrum van Edinburgh, een paar honderd meter maar er vandaan. Is dit het wat het eiland aan de overkant van de Noordzee zo betoverend maakt?
* Het hele complex aan stadsvilla's, waarvan Randolph Crescent deel uitmaakt, wordt het Moray Estate genoemd, dat weer deel is van Edinburghs New Town, gebouwd tussen 1767 en 1850. De negende Earl of Moray kocht in 1782 een stuk land van 5,3 hectare. Zijn zoon, Francis Stuart, de tiende Earl of Moray, gaf in 1822 aan architect James Gillespie Graham opdracht er 150 huizen op te bouwen. Stephen C. Dickson (geboorte- en overlijdensjaar onbekend) maakte een mooie plattegrond van het Moray Estate. (bron: Wikipedia) Links zien we de Leith, met onderaan nog net de Dean Bridge en aan de oever een rondje dat de St Bernard's Well moet zijn.
Plattegrond Moray Estate, door Stephen C. Dickson.
De huizen van het Moray Estate die aan het riviertje de Leith grenzen, staan hoog op de oever. Dit is goed te zien op de volgende (anonieme) foto van Wikipedia.
Vanmorgen moest m'n moeder naar het ziekenhuis. M'n zus reed haar. 'Tegenwoordig gaat ze zo makkelijk de auto in en uit.' Ze had haar bruiloftskleren aan. In november bij De Ster gekocht. Maar de bruiloft ging ze er niet mee halen, te benauwd, met die long vol vocht. Dat hoorden we de dag erna, toen ze werd opgenomen. Net op tijd. We maakten ons veel zorgen. Na een week was ze weer thuis, nog zwak, maar wel weer lekker op haar praatstoel. Vanmorgen moest ze voor controle. Alles functioneerde weer zoals het hoorde, de dokter vond haar nog een 'jonge meid', alleen dat hart, heel zwak, goed in de gaten houden. Ondertussen brak ik m'n enkel. 'Dan komen we na het ziekenhuis wel even langs. Op ziekenbezoek.' Niet op de bruiloft, al jaren nergens meer langs geweest, en nu zat ze hier, op de bank, onder dat mooie schilderij, te genieten. 'Nou, dan komen we over een tijdje maar weer eens op ziekenbezoek bij je.'
