Vaste gewoontes

Vrijdag 5 december om 14.59 uur op de Dr. Lelylaan in Leiden.

In de uitzending van Pauw & De Wit van 15 december vertelde journalist en parlementair verslaggever Ron Fresen dat Mark Rutte iemand is van vaste gewoontes. Zo meldt hij zich iedere week op zondagmorgen bij een sportschool in Den Haag. Alleen omdat de koffie daar zo goed is. Op hetzelfde moment is Fresen daar dan aan het sporten. Rutte spreekt er af met vrienden, altijd dezelfde vrienden, en als Fresen dan bezweet weer tevoorschijn komt mag hij aanschuiven, dat vindt Rutte leuk. Vaste gewoontes. Zou het dan ook zo zijn dat onze NAVO-baas iedere vrijdag om iets voor drieën van zijn fietst stapt achter de benzinepomp aan de Dr. Lelylaan in Leiden om er op zijn telefoon te kijken en een appje te versturen? Of daar rond hetzelfde tijdstip gewoon langsfietst? Donderdag 11 december was hij alweer in Berlijn.

Nieuwe aanwinsten

...voor in de kerstboom. We wilden 'm wat minder zoet, wat minder engeltjes en kabouters en andere fantasiefiguren, wat meer Engels of course, zoals soldaatjes, dat zijn die notenkrakers die zo stram in de houding staan en streng kijken met de tanden op elkaar. Daarvan hingen er al enkele in, een houten uit Edinburgh, aangeschaft op de Royal Mile, in het gedeelte van die 1,6 kilometer dat Canongate heet, ik denk dat het Ye Olde Christmas Shoppe geweest is, dat is naast de Canongate Kirk, die kerk met z'n zwembadblauw interieur en gewijd aan Sint-Hubertus, waar Elizabeth II altijd de dienst bijwoonde als ze in Holyrood Palace logeerde – ze had er een eigen kerkbank, 'The Royal Pew', boven op de rugleuning gemarkeerd door een model van de Honours of Scotland, dat zijn de Schotse kroonjuwelen, bestaande uit de kroon, de scepter en het zwaard. Iets verderop ben ik op de laatste dag van 2019 van Arthur's Seat gevallen waarbij ik mijn enkel brak. Die notenkraker dus. Misschien dat we toen dat winkeltje wel in geweest zijn, in de dagen ervoor, maar het kan ook op andere reis naar de Schotse hoofdstad geweest zijn, want kerstwinkels zijn er alle jaargetijden geopend, dus je kan er altijd terecht. 

Naast de houten hangt er ook nog een notenkraker die tevens als trekpop kan fungeren. Kán, want als je eraan trekt, trek je hem natuurlijk uit de boom. 

Nu is er een derde bij gekomen, je kan er maar genoeg hebben, van die soldaatjes, in het huidige tijdsgewricht, van glas, dus breekbaar, dat wel, en in de traditionele kleuren rood, wit en groen. En goud, met zwarte laarsjes. Nee, blauw zit daar niet bij, bij de kleuren van kerst. Wat wel een beetje jammer is, omdat blauw en groen het heel goed doen naast elkaar. 

Ook in de vensterbank staat nog een notenkraker op wacht, maar die telt niet mee voor de boom. Zijn kleuren zijn wit en goud en hij draagt een zwaard.

Blij zijn we met de viool, met echte snaren, maar zonder strijkstok, dus muziek zit er niet in, van glas, waar de lampjes zo'n beetje doorheen schijnen, en een vleugel, een hele vleugel in de boom, ook van glas, met bladmuziek erop en poten die op ijshoorntjes lijken. In het kader van de klassieke muziek.

Zo mogen we ons voor het nieuwe jaar alweer verheugen op een concert van het Koninklijk Concertgebouworkest onder leiding van Jaap van Zweden. Ja ja. In ongenade gevallen, dat weten we, net als Matthijs van Nieuwkerk, waar we ook graag kwamen toen De Wereld Draait Door nog draaide. Ik heb nog een boekje door hem laten signeren. Dat ik koester, zoals ik al mijn gesigneerde exemplaren koester, van Haasse tot Wolkers. Ach ja, aan alle grote geesten zit wel een steekje los. Van Van Nieuwkerk wisten we het niet, van Van Zweden weten we het wel. Maar mogen we dan helemaal niet meer naar zijn muziek luisteren?

IJshoorntjes?

Waar we ook driftig naar op zoek waren is dat autootje met een kerstboom op het dak, al bijna een droste-effect, zo'n boom in een boom, maar naast de echte kerstboom staat geen auto op z'n kant, met de boom aan het dak gebonden, dan had het een echt droste-effect geweest, wat natuurlijk wel machtig mooi is, zo'n rode Mini Cooper in je huiskamer, of is het een ander merk? Nu is het nog zoeken naar een Engelse telefooncel, of brievenbus, van glas, voor alle kerstkaarten die binnenkomen. Een echte mag natuurlijk ook, voor in de tuin. Daar kunnen die kaarten dan ook echt in.

...althans, de ruïne van dat kasteel

9 juli 2025.

Sommige muren zijn helemaal scheefgezakt, van Corfe Castle, alsof er een bom is afgegaan. Maar als je die muren ziet, hoe dik die zijn, is dat toch niet het eerste waar je aan denkt. Misschien dat de grond is weggespoeld, onder die muren, en omdat het kasteel hoog staat, zakt dat dan als er ergens een scheur in zit, zo de heuvel af.

December 1970.

Het doet me denken aan die bunker ooit, in de duinen bij Katwijk in de buurt van de watertoren, die in z'n geheel de duin af kwam zakken, ook slecht gefundeerd. Op de foto, in een heel ander jaargetijde, staat-ie nog boven op de top (met mij erop), maar een paar jaar daarna lag-ie schuin op de helling. Misschien heeft iemand daar nog een foto van.

Dwars door de velden

Corfe Castle, vanwaar we woensdag,* na de bus uit Lulworth, zo prozaïsch en arcadisch, dwars door de velden naar Kimmeridge zijn gelopen. Dat begint bij het kasteel, want het kasteel waarnaar het dorp genoemd is, staat er nog, althans, de ruïne van dat kasteel. Er loopt een riviertje langs aan de onderkant, met een pad. Daar lopen nog aardig wat mensen, maar dan ga je linksaf door een hek en kom je in die velden.

Er is geen pad door die velden. Niet rechtstreeks. Aan je rechterhand weet je dat dat schietterrein er is en als je verderop bent hoor je ook het geknal. Dus je hebt de neiging om wat naar links te gaan lopen, naar links en naar het zuiden, waar de zee is en Kimmeridge moet zijn, ergens, met die boerderij. Die een B&B is, want dieren hebben we er niet gezien. Maar de man van Annette werkt wel op het land.

Model K6.

Onderweg is er soms nog een rijtje huizen en komen we dit icoon tegen, nog een met TELEPHONE erop en binnen een werkende telefoon. Dit zijn toch tempeltjes om te zien, met zo'n gebogen dakje. Over alles is nagedacht bij zo'n cel, de gulden snede in optima forma. We lopen de kant op van Knowle Hill.

Op Wikipedia lees ik dat er van de Britse telefooncel twee modellen bestaan, een hoge, de K2 van 2,82 meter, uit 1924, en een lage, de K6 van 2,51 meter, die beide ontworpen zijn door Sir Giles Gilbert Scott. Door het hele Verenigd Koninkrijk staan er 73.000.

* 9 juli.