Willem Frederik Hermans op het strand van Katwijk

'Aan het strand mochten wij hoogstens onze kousen en schoenen uittrekken.
Van zwemmen leren was voorlopig geen sprake.'*

In Fotobiografie van Willem Frederik Hermans vond ik een foto van de schrijver op het strand, samen met zijn zus en ouders en nog een stel. De foto is van voor de oorlog en ik schat dat Hermans een jaar of acht is. Wie goed kijkt, ziet dat het het Katwijkse strand is, met op de achtergrond de villa's 't Waerle en Hoogcate, waar Juliana later woonde, en verder weg villa Allegonda, van architect J.J.P. Oud, het tegenwoordige Hotel Savoy.

* Willem Frederik Hermans, Fotobiografie. Amsterdam, Thomas Rap, 1969, pp. 118-119.

Vliegeren

Vliegeren, hoelang had ik dat nou al niet gedaan?

En ik zat te zoeken naar dat liedje, dat liedje over die vlieger, maar dat liedje wilde ik niet. Want wat me het eerst te binnen schoot was dat liedje over dat ballonnetje, dat ballonnetje dat danst in de lucht.

Bit

Toen er een stuk kies afbrak, ben ik er meteen mee gestopt, met het dragen van m'n bit.

Het bit moest ervoor zorgen dat ik minder apneus zou hebben. Bij een apneu stop je als je ligt te slapen met ademhalen. Meestal duurt dat 15 tot 30 seconden maar het kan ook langer duren, tot wel een minuut. Bij mij gebeurde dat ongeveer 17 keer per uur.

Als je aan een slaapapneusyndroom lijdt, krijg je 's nachts te weinig zuurstof. Daardoor ben je overdag heel moe en kan je zomaar in slaap vallen. Bijvoorbeeld tijdens het autorijden. Bij mij gebeurde het soms tijdens een vergadering of op een verjaardag. Ik moest dan naar buiten voor frisse lucht om weer wakker te worden en aan de gesprekken te kunnen deelnemen.
Als je 30 keer per uur een apneu hebt, wordt het gevaarlijk. Er komt dan te weinig zuurstof in je bloed. Om dat te compenseren gaan je aderen andere stoffen aanmaken, wat weer slecht is voor die aderen, en voor je hart.

Om het aantal apneus te verminderen, kun je je in het ziekenhuis een beugel laten aanmeten. Dit mandibulair repositieapparaat, zoals de beugel officieel genoemd wordt, zorgt ervoor dat je onderkaak naar voren geduwd wordt en daarmee ook je tong, waardoor je luchtpijp niet meer afgesloten wordt en er meer zuurstof richting je longen kan stromen.

Toen ik de beugel een paar weken inhad, had ik inderdaad het idee dat ik me wat fitter was gaan voelen. Maar dat bleek suggestie. Want toen ik de boel na drie maanden liet nameten, bleek het aantal apneus niet verminderd. Ik moest het nog maar even proberen. De beugel werd weer wat bijgesteld, waardoor de onderkaak weer wat meer naar voren kwam. Misschien hielp dat.
Tot ik 'm een keer 's ochtends uitdeed en die kies afbrak – de beugel zit met ijzeren draadjes om je kiezen vast.* Toen ben ik er helemaal mee gestopt. En heb ik de beugel nooit meer aangeraakt. Alleen nog voor de foto boven dit stukje.

Wat volgens mij echt helpt tegen slaapapneus is minder eten en meer sporten, maar voor dat laatste heb ik geen geduld.

* Over het effect op de kiezen (en tanden) waren de doktoren nooit erg duidelijk. Als ik er wel eens naar vroeg, zei de eerste dokter die ik in het ziekenhuis meemaakte altijd dat een gebit dat makkelijk aankon, maar een latere dokter was minder stellig in zijn antwoord: 'Door de druk die er op de kiezen wordt uitgeoefend verandert er natuurlijk best wel het een en ander aan het gebit. Dat houdt een gebit geen tien jaar vol.' Dat laatste kan ik inderdaad beamen: wat ik er in ieder geval aan over overgehouden heb sinds ik het ding niet meer inheb, is een knakkende linkerkaak als ik op m'n eten kauw.

Goedgekeurd

Zorro staat er helemaal achter, dat we zelf brood gaan bakken. Ook al is er niets voor hem bij helaas, vanwege z'n dieet, maar die versgebakkenbroodlucht straks, waarmee je wakker wordt, dat ziet ie helemaal zitten.

Silo

De graansilo, die voor toren in de plaats is gekomen.

Broodbakken is weer helemaal in, en daar hebben ze hier, in de gemeente Katwijk meteen op ingespeeld. De toren van de Oude Kerk, de bekende witte kerk aan zee, is in de afgelopen weken omgebouwd tot graansilo. 'Zoveel ruimte was er niet meer in het oude dorp en dit biedt nu een mooie gelegenheid om aan de vraag naar meel te voldoen,' zegt een woordvoerder van de gemeente. Vrachtwagens van de meelmaalderijen rijden ondertussen af en aan om van de nieuwe opslag gebruik te maken en ook de bakkers zijn er blij mee.

De Oude Kerk is een oude kerk. De muren van de kerk zijn in de loop der eeuwen vol met zout gewaaid, zout uit de zee. Zout dat er niet uit kon. Om het zout eruit te krijgen hebben ze vijf jaar geleden de oude verflaag van de muren gehaald. Zo konden de muren weer ademen en langzaam ontzilten. Het kerkgebouw is ondertussen alweer drie jaar wit geverfd en nu, na nog meer jaren wachten, zou eindelijk de toren aan de beurt komen. De mensen werden dat wachten een beetje beu. Waarom moest dat allemaal zo lang duren? Dat was toch geen gezicht: een kerk die al wit was, maar de toren die bij de kerk hoorde nog niet? Tot een paar weken, toen er plotseling die silo stond, op de plek waar eerst de toren stond. Het gebeurde allemaal zo snel en onverwacht.

De trap aan de zuidkant van de silo. Nu de duikplank nog.

Een groepje ambtenaren heeft er jaren op zitten broeden hoe de toren economisch rendabel te maken. Omdat de toren van de gemeente is, kan ze ermee doen wat ze wil.* Besloten werd de toren af te breken en er een graansilo voor in de plaats te zetten. En toevallig was die al wit, net als de rest van het kerkgebouw. Verven was niet meer nodig. 'We waren er in één klap vanaf!' roept de woordvoerder van de gemeente met een opgeruimd gezicht. 'Alleen dat was al een enorme winst. En met het idee van de graanopslag die er voor de toren in de plaats gekomen is, zou ik zelfs durven spreken van een win-winsituatie! We onderzoeken nu nog of we bovenin aan de voorkant van de silo een duikplank kunnen aanbrengen. Dat wordt dan de hoogste en langste duikplank van Europa. Daarvoor zijn die trappen aan de zijkant van de silo. We kijken nog naar de haalbaarheid van dit plan, omdat voor een veilige duik in zee een afstand van minstens driehonderd meter moet worden overbrugd. Maar ik heb goede hoop dat het allemaal gaat lukken. We hebben hiervoor een specialistisch bedrijf in de arm genomen.'
Ondertussen gaan de kerkdiensten in het kerkgebouw gewoon door. 'Wij bijten elkaar niet,' laat de woordvoerder nog weten. 'Uit respect voor het gebouw hebben we er speciaal voor gekozen om een oud model graansilo neer te zetten, zoals die in de graanstreken van Noord-Amerika gebruikt wordt. Trouwens, dat hele idee van een graanopslag is zo gek nog niet. Want zoals we allemaal weten, heeft deze kerk vroeger al een keer dienstgedaan als rederij.'**

* De Oude Kerk heeft twee eigenaars: de toren is van de gemeente, het kerkgebouw zelf is van de Kerk. Een ietwat vreemde maar soms ook handige constructie, zoals de gebeurtenissen van de afgelopen dagen aantonen.

** De NV Reederij Katwijk aan Zee. Na de bouw van de Nieuwe Kerk, fungeerde de Oude Kerk van 1890 tot 1920 als rederijschuur. De Nieuwe Kerk was toen groot genoeg om het aantal kerkelijke gemeenteleden te kunnen herbergen. Het groeiend aantal gemeenteleden maakte dat de Oude Kerk na 1920 weer een kerk werd.

Naar de Stones

Kijk, het kaartje heb ik nog. Daar stond je dan bij de VVV voor in de rij, onder aan de vuurtoren.

Ik vond er ook nog een filmpje van, van dat concert, op YouTube.

Mooi Friesland (1)

Het afgelopen lange weekend was ik in mooi Friesland. Bij Wil en Arris. En terwijl Arris oefende op het draaien van bollen met de platte beitel, fietste ik met Wil door het Friese landschap.

Langs de Tjonger, met mooie sluisjes en witte huisjes. En door de Lendevallei. De Lende is een meanderend riviertje. En naar het dorp Terherne, waar de film van De Kameleon is opgenomen. Terherne, met het Sneekermeer, met al die zeilen. Friesland.

En tussen de middag zochten we een bankje voor een broodje en praatten we over het leven. Praten over het leven, in alle stilte om je heen. Dat is mooi, dat is prettig. Met al dat groen. Het rustgevende groen van gras. Want overal waar je keek was gras.

En aan het einde van de derde dag, na 185 kilometer fietsen, wist Arris hoe hij de bollen moest maken, met de platte beitel.

Zo was iedereen tevree.

In de prijzen

Voor wie een beetje oplet valt er ook nog wel eens wat te winnen op een weblog.
Op 27 mei was ik de 140.000ste bezoeker van paris-fvdv.blogspot.nl en daarmee de gelukkige winnaar van een gesigneerd exemplaar van het boek Parisiennes herken je aan hun benen van Andy Arnts.

Paris-fvdv.blogspot.nl is de weblog van Ferry van der Vliet. Met iedere keer weer prachtige zwart-witfoto's en uiterst onderhoudende verhalen laat hij ons het andere Parijs zien, het Parijs van buiten de gebaande paden, dat we nog niet kenden. Niet voor niets is zijn blog al twee keer genomineerd voor de Paris Golden Blog Awards.

Maar ondertussen heeft ook de 141.000ste bezoeker Paris-fvdv.blogspot.nl bekeken en worden er tot en met de 150.000ste bezoeker bij elk duizendtal nog negen boeken weggegeven. Kijk maar op de teller. Voor wie een beetje oplet...