West Bay (2) – South West Coast Path (80)

In de haven liggen nog een paar vissersboten. Ze zijn er een aan het lossen. De kratten worden uit het ruim getakeld en op de kade getrokken. Als rest van een eeuwenlange bedrijvigheid. Het te aanschouwen voelt als een déjà vu van vakanties lang, heel lang geleden, aan de Bretonse kust. Toen die bedrijvigheid groter was. En hotelkamers daar nog 70, hooguit 80 franc* kostten, voor twee personen, inclusief ontbijt.

Na de haven kom je in het diepe mulle zand en stuit je op dat klif waar je niet overheen mag.

* We hebben het hier over begin jaren 80. Een Franse franc was destijds 33 cent in guldens, zo'n 15 cent in euro's. Dus reken maar uit.

West Bay (1) – South West Coast Path (79)

West Bay. Als je thuis zit, in die overvolle Randstad, en je opent de kaart op het scherm, denk je dat dit een verlaten dorp is. Veel hotels zijn er niet. Een of twee. Misschien nog een enkele B&B, maar dan heb je het wel gehad. Maar ben je ter plekke en kom je de heuvel af, het klif, dan snap je hoe het werkelijk zit, weet je niet wat je ziet: een gigantisch caravanpark dat zich door het dorp slingert en zich uitstrekt tot ver in het achterland. Ook dit is Engeland. Honderden, duizenden stacaravans, van die grote, vaak met zo'n erker aan de voorkant, in lange, gebogen rijen, dat laatste om het nog een beetje levendig te maken. Een caravanpark dat helemaal het dorp in loopt, of er ergens voorlangs. Hoe het precies in elkaar zit kom je niet achter. Niet een-twee-drie in ieder geval. Voor het centrum van West Bay, het oude dorpsplein zogezegd, moet je nog wel even zoeken. Er is een brug, en als je die over gaat, kom je er. Rechts van de brug is de haven, bij de zee. Maar links is ook nog een watertje, een stille plas, met zwanen en eenden en waarop je kan peddelen, met aan de rand ervan, aan de overkant, optrekjes van hout met verandaatjes. Als je er krokodillen bij voorstelt, kun je er met gemak de Everglades van maken. Een bluesy landschap.

Bij een clubhuis aan de rand van het meertje oefent een groep kinderen met kano's en daarachter loopt dat enorme caravanpark weer door, het binnenland in, waar je voor een lagere prijs mag zitten zonder uitzicht op zee. Misschien dat er wachtlijsten zijn, voor die plekken vooraan.

Van zo'n caravanpark maak je natuurlijk geen foto's als je dichtbij ben, maar
op deze overzichtsfoto van het landschap is het per ongeluk wel te zien, in de verte.
Als je de foto aanklikt voor een vergroting, zie je hoe ver het het binnenland in slingert.

Maar helemaal vooraan kom je niet. En dat is het mooie aan West Bay. Buiten dat er hele lelijke appartementencomplexen staan daar vooraan bij de zee, is er voordat dat caravanpark begint, nog een groepje vakantiewoningen uit de jaren vijftig of zestig, met zo'n keurig gazonnetje ervoor. Nog helemaal in de staat van hoe ze ooit gebouwd zijn. Daar kunnen ze in veel badplaatsen nog een voorbeeld aan nemen.

Links vooraan het groepje vakantiewoningen uit de jaren vijftig of zestig,
met het gazon ervoor, maar dat ligt verstopt achter de duin.

Hier mochten we niet langs – South West Coast Path (78)

Hier moesten we best wel omlopen, om die huizen hier vooraan, met die gezellige achtererven en aanbouwsels en trappetjes, een foto waard in ieder geval, dan een flinke heuvel over, langs een golfveld, dat leverde nog een balletje op, en dan nog over een vakantiepark met van die lelijke huisjes waar iedereen op mekaar zit.

...en we aan de monding bij zee gewoon doorheen hadden kunnen lopen...

...en daarvoor, zagen we nu we omkeken, gewoon langs die kliffen over strand gekund hadden...

Tot we bij een beekje kwamen waar we een bruggetje over gingen en we aan de monding bij zee gewoon doorheen hadden kunnen lopen, en daarvoor, zagen we nu we omkeken, gewoon langs die kliffen over strand gekund hadden.

Het zou toch wel toevallig zijn als ze op 4 juli 2025 om 9.48 uur Engelse tijd naar beneden zouden komen. Toch is het dat jaar nog gebeurd, in West Bay, dat de boel instortte en de mensen die er liepen nog op tijd weg konden komen. Dat was op de een-na-laatste dag van dat jaar ergens op de middag. Maar in het licht van de miljoenen jaren dat die kliffen al standhouden schelen die 5 maanden en 26 dagen tussen de instorting en dat wij er liepen natuurlijk maar een donshaartje.

In het filmpje helemaal onder aan dit bericht zie je het gebeuren.

Hier zie je het gebeuren.